زن در شاهنامه

| 63 بازدید | اجتماعی | sharghnewspaper.ir | صفحه لینک

در شاهنامه به جاى كلمه عشق، مهر به كار رفته. عشق، تعبيه ايران بعد از اسلام است كه همه چيز در آن تجردى، ذهنى و پرورده خيال مى شود. مهر ماهيت واقع بينانه و زمينى دارد. دو تن به حكم طبيعت به يكديگر دل مى بندند و در اينجا غريزه لطيف و ظريف مى شود بى آنكه خواست طبيعى انكار شود. از شهوت حرفى در ميان نيست. از آنچه ما در ادب دوران بعد به آنها برمى خوريم كه جزء نمك و حدت عشق مى شوند، از نوع هجر و ناكامى و بى داد معشوق و عجز عاشق و ترجيح فراق بر وصل و نظاير آنها در شاهنامه اثرى ديده نمى شود. با آنكه شاهنامه سراپا در جنگ غوطه مى زند، رابطه لطيف انسانى در آن فراموش نمى شود و دلبستگى سر به ناكامى نمى زند، تنها استثنا پايبندى ناگهانى سهراب نوجوان است كه مانند آذرخشى مى درخشد و ناپديد مى شود. زال و رودابه، بيژن و منيژه و سرانجام كتايون و گشتاسپ، همگى به مقصود مى رسند. تهمينه جريان خاص خود را دارد كه به هيچ يك شبيه نيست.در اين چند ماجرا زيبايى زن و برازندگى مرد محور اصلى است. توصيف هايى كه از زنان مى شود همه كم و بيش يكسان است. همگى، خوش بنيه، بارآور و موزون هستند. تشخص، شرم و آهستگى، عفاف و به طور كلى زيبايى معنوى نيز وجود زن را مى آرايد و نيرومندى مردانگى بيش از زيبايى ظاهر سرمايه مرد است.دل سپردن به اندازه اى طبيعى است كه با ...

جوابی برای این لینک فرستاده نشده

برو به : 1  | تمام نظرات