تو را چه سود

فخر به فلک بَر

فروختن

هنگامي که

هر غبار ِ راه ِ لعنت‌شده نفرين‌ات مي‌کند؟


تو را چه سود از باغ و درخت

که با ياس‌ها

به داس سخن گفته‌ای.



آن‌جا که قدم برنهاده باشي

گياه

از رُستن تن مي‌زند


چرا که تو

تقوای خاک و آب را

هرگز


باور نداشتي.



□



فغان! که سرگذشت ِ ما
سرود ِ بي‌اعتقاد ِ سربازان ِ تو بود

که از فتح ِ قلعه‌ی روسبيان

بازمي‌آمدند.


باش تا نفرين ِ دوزخ از تو چه سازد،
که مادران ِ سياه‌پوش
ــ داغ‌داران ِ زيباترين فرزندان ِ آفتاب و باد ــ

هنوز از سجاده‌ها

سر برنگرفته‌اند!

غم انگیز بود. حال این ملت ما میرند برای حسین سینه می زنند.