به فراموشی سپردن کشتارهای سال ۱۳۶۷ تحریف تاریخ است!

کشتارهای سال ۱۳۶۷ که درطی آن چندهزارتن از مخالفان رژیم اعدام شدند اتفاقی است که افتاد و نمی توانیم آن را انکار کنیم. ممکن است برخی بگویند طرح کردن این مساله در شرایط فعلی درست نیست. چرا درست نیست؟ این رژیم همان رژیم است. این تبعیض و بی انصافی است که از دستگیریها ،قتلها و سرکوبهای اخیر صحبت کنیم ولی از کشتار ۱۳۶۷ سخنی نگوییم. مگر آنها فرزندان این ملت نبودند ؟ مگر آنها ایرانی نبودند و حق حیات نداشتند؟آیا باید حق حیات و آزادی را فقط به یک جریان و طرز تفکر خاص داد؟ این عین فاشیسم است که به جز خود هیچ تفکر دیگر را برنمی تابد. اگر آنها خواهان براندازی این رژیم بودند می دانستند این حکومت چقدر بی رحم و خونخوار است. این حکومت ۲۱ سال پیش همین بود که هست فقط می خواهند آن را بزک کنند. طرح کشتار های سال ۱۳۶۷ دردادگاههای بین المللی می توانست فرصتی طلایی برای محاکمه بالاترین مقامات نظام درسال ۱۳۶۷ که الان برای مردم اشک تمساح می ریزند در دادگاههای بین المللی باشد. به فراموشی سپردن کشتارهای سال ۱۳۶۷ و تاکید مطلق بر سرکوبها و قتلهای زندانیان فعلی عین بی انصافی و تبعیض است. خاطره کشتارهای سال ۱۳۶۷ بایدهمیشه به عنوان نماد بی رحمی وخونخواری جمهوری اسلامی در اذهان بماند و هرگز فراموش نشود.