میراث زنده خشونت در رواندا ( داستان زندگی یک زن رواندایی از نسل کشی سال 1994 رواندا )

| 47 بازدید | اجتماعی | neghneghoo.com | صفحه لینک

نسل کشی درهنگامی آغازشد که من فقط دوازده سال داشتم. به من تجاوز شد و از این تجاوز صاحب پسری شدم که پدرش را نمی شناسم. من دراینجا با پسرم زندگی می کنم. هربارکه به این پسرنگاه میکنم انگار زخم به جانم می خورد. نمیدانم چگونه با پسری زندگی کنم که خانواده ای ندارد. به خاطر کتک هایی که خورده ام دچار معلولیت جسمی هستم. نمی توانم چیزی حمل کنم. نمی توانم کارکنم. آنچه ازمن برمی آید این فقط این است که بنشینم. حالا با خودم می گویم خوب شد این پسر را نکشتم، دست کم می تواند برایم آب بیاورد.من به خاطر فقر از انجام وظایف مادری عاجزم. پول ندارم برایش صابون بخرم تا خود را بشوید. حتی گاهی به خاطر اینکه خوراکی نمی توانم برایش بخرم گرسنه می ماند. اما این ناشی از فقر من است نه ازاینکه او زاده تجاوز است.

جوابی برای این لینک فرستاده نشده

نظری برای این لینک ثبت نشده