همچنان، در انتظار گودو!(سهیل پارسا، نمایشنامه‌نویس و کارگردان ایرانی –کانادایی)

‌دو بی‌خانمان در انتظار فردی هستند به نام گودو. یک ناجی که بیاید و اینها را نجات بدهد. و همینطوری که می‌دانیم و نسل ما به خوبی از آن آگاه است، قرن بیستم، قرنی بود که بشریت در انتظار ناجی‌های مختلفی بود و هیچکدام از آنها متاسفانه ناجی نشدند. اولین اتفاقی که دقیقاً در این نمایش می‌افتد، دو بی‌خانمان در انتظار گودو هستند که یک ناجی است ولی درعوض یک برده و برده‌دار وارد می‌شوند. در ظاهر یک اتفاق معمولی به نظر می‌آید. خب، دو نفر دارند در این جاده رد می‌شوند، یکی برده است و دیگری برده‌دار. ولی من فکر می‌کنم مساله‌ی بکت، همینجاست. در انتظار ناجی هستی و درعوض برده و برده‌دار می‌رسند. یک سیستم اجتماعی مشخصی را این دو تا بیان می‌کنند. همینطور که بشریت منتظر نجات یافتن و منتظر ناجی بود و مورد استالین از آن درآمد. همان رابطهِ قدرتمند و برده‌دار.، برده و برده‌دار به سرکار آمدند. نمونه دیگر، هیتلر بود. چون این آدم‌ها، این برده‌داران، این دیکتاتورها، خود به خود از آسمان به زمین نمی‌افتند. طبیعتاً این ماها هستیم که اینها را می‌سازیم. بشریت است که آنها را می‌سازد. آن، انتظار ماست. آن انتظاری که تجلی کمبودها و امیدهای‌مان را در یکی دیگر می‌خواهیم ببینیم.