سعید دوستی که رفیق نیمه راه نیست!؛ دو فرزند نازی‌آباد

مریم شبانی : «آقای حجاریان یك كاشی زیرك، بااستعداد و خوش‌فكر است.» این توصیف در شرح حال سعید حجاریان را عباس عبدی غریب 8 سال قبل در گفت‌وگویی به زبان آورده بود. در زمانه‌آی كه از این دو دوست نازی‌آبادی، یكی راه زندان می‌رفت و آن دیگری هدف گلوله ترور شده بود. سعید و عباس فقط سه سال اختلاف سن دارند. فرزندان دهه 30 كه یكی متولد 1335 است و آن دیگری متولد 1332. سعید بزرگتر از عباس است و چه‌بسا بزرگتر در میان جوانان دیروز و میانسالان امروز محله نازی‌آباد. عباس دانش‌آموز دبیرستان بود و سعید دانشجوی دانشگاه. یك واسطه لازم بود تا دوستی این دو هم‌محلی پا بگیرد، واسطه‌ای كه البته موجود بود؛ علی(مسعود) حجاریان، برادر كوچكتر سعید و هم‌كلاسی عباس. سال‌های آغازین دهه 50 میدان‌گاه كوچك مقابل خانه حجاریان عصرها پذیرای جوانان محل بود تا، پس از مرور آموخته‌های روزانه‌ از كلاس‌های درس، پایی به توپ بزنند و گل‌كوچكی بازی كنند. اما سعید همیشه پای فوتبال نبود. از نظاره بازی بچه‌ها كه خسته می‌شد، بساط شطرنج می‌گشود و حریف می‌طلبید. در بازی شطرنج استاد بود و برنده نهایی. فقط یك نفر بود كه سعید در مقابل‌اش كم می‌آورد؛ یك پیرمرد توده‌ای كه در پارك 17 شهریور نازی‌آباد می‌نشست و حریفان را یك به یك می‌برد. هنوز هم اگر انرژی ...