آغوش پیراهن تو بوی 15 سالگی میداد

ببخش! تو را نسل پفک و کرانچی میدانستم.نسل مایکروسافت،آتاری و پلی استیشن.ببخش!تو را هیچگاه جدی نگرفتم.هیچگاه سر از کتابهای کانت و پوپر بلند نکردم که تو را ببینم که داری تن تن و میلو میخوانی و برای بار هزار و یکم هری پاتر نگاه میکنی.ببخش!تو را نوجوانی خام میدانستم که داری تمام هویت ایرانی من را با لهجه مسخره خیابانی به باد میدهی.میگفتم هویت جنسیتت را با این همه دوست دختر لگدمال میکنی.وقتی سینه سپر کرده ات را در خیابان دیدم آهو شده بودی و گرگ ها در پی تو ومن فقط توانستم فریاد زدم بدو بچه!بدو! وقتی دستهای رنگینت را میشستی و اسپری رنگ سبز را توی کیفت دیدم.وقتی رد بنفش باتوم را روی پهلوی نازنینت پنهان کرده بودی.وقتی کوله انداخته بودی و دستهایت را فرو کرده بودی توی جیب شلوارت و زل زده بودی که آن طرف میدان انقلاب و میخواستی از دستهای مادر نگرانت پر بزنی و بروی کمک دوستانت.می ایستم تمام قد به احترام تمام 15 ساله هایی که در این دو ماه در خیابانهای تهران دیدم