دمکراسی که آنان می خواهند و دمکراسی که ما می خواهیم

آنان که در تهران دم از دمکراسی می زنند فقط قسمتهای از آن را دوست دارند در حالی که دمکراسی مجموعه است غیر قابل تفکیک . آنان مدعی اند که مطبوعات آزاد می خواهند در حالی که آنان در مطبوعات و ارگانهای ارتباط جمعی که آلان در دست دارند دست به شدیدترین سانسورها بر علیه ما و آزادی خواهان دیگر ملتهای اسیر شونیزم می زنند واز بازتاب اخبار مبارزات ملت آذربایجان و دیگر ملتهای اسیر جلوگیری می کنند و یا آن را تحریف می کنند. آنان حتی در رسانه های که به بودجه دولتهای آمریکا و انگلستان تاسیس شده از تبلیغ نژادپرستی فارسی دست بردار نیستند. آنان برابری حقوق زن و مرد را می خواهند ولی از درد زن آذربایجانی زن عرب و کرد و بلوچ که نمی تواند برای بچه اش اسم دلخواهش را بگذارد .نمی تواند زبانش را به او یاد دهد و تحقیری که از این طریق حس میکند هیچ حرفی نمی زنند. و حتی حرف زدن در این مورد را خیانت به جریان فمنیستی قلمداد می کنند . آنان می خواهند در تهران لباس راحت بپوشند بگردنند به سینما ها تياترها بروند. ولی آنان از این که آذربایجانی بیش از60 سال است که در حسرت سینما و تياتر به زبان ترکی است خبری ندارند و برایشان مهم نیست. آنان در برابر آتش زدن ساز آذربایجانی سکوت می کنند.قیام مردمی 1 خرداد 1385 را مثل اینکه در کره زمین چنین اتفاقی نیفتاده ...