حفره‌های سکوتی که در دیواره‌هایی از استعاره پنهان شده اند

| 50 بازدید | فرهنگی | newsecularism.com | صفحه لینک

روزنامه‌نگارانی را که در سانسور زندگی می‌کنند، می‌توان به دو گروه تقسیم کرد: یکی گروهی که می‌داند در سانسور می‌نویسد و گروهی دیگر آنان که می‌پندارند رها از سانسور می‌نویسند چون به سراغ موضوعاتی که مشمول سانسور می‌شود نمی‌روند یا شگرد‌هایی برای فرار از مقررات سانسور پیدا کرده‌اند. گروه دوم، رمز اصلی موفقیت در کار خود را تداوم در نوشتن می‌دانند. به باور آن‌ها، ما از طریق نوشتن در بارهء چیزهایی که می‌توانیم بنویسیم مخاطب را به چیزهایی که نمی‌توانیم بنویسیم متوجه می‌کنیم. این گروه همچنین به تدریج زبان خاصی را شکل می‌دهند که به تدریج کلمات دیگری را جانشین کلمات و مفاهیمی می‌کنند که باید «واقعاً» به کار برود. در این حالت نوعی زبان استعاری شکل می‌گیرد که جایگزین زبان واقعی می‌شود که در زندگی کاربرد روزمره دارد. به یاد دارم زمانی یکی از دوستان روزنامه‌نگار در تهران به دوستان جوان‌تر یاد می‌داد که هرقت می‌خواهند کلمه «حکومت» را بنویسند برای آن که به آن‌ها گیر ندهند بنویسند «جامعه». وقتی یکی از جوانان پرسید اگر واقعاً بخواهیم بنویسیم جامعه آن وقت چی، او بلافاصله پاسخ داد خواننده پس از مدتی خودش می‌فهمد کدام جامعه است و کدام حکومت. آن دوست روزنامه‌نگار ما هنوز در ایران زندگی می‌کند ...

جوابی برای این لینک فرستاده نشده

نظری برای این لینک ثبت نشده