علم بهتر است یا ثروت

زمانی در جوانی زیر یک بار روانی ناشی از فقر مخاطب بر خودم بانگی زدم مهلک که هی ! بر پا که تنهایی بس است دیگر تو باید پول سازی بس فراوان حال با هر قیمتی زیرا بدون آن کسی بهر سلامت هم جوابی خوش نمی دارد،کسی پیشت نمی آید ز تو حرفی نمی خواهد؛کلامی، داستانی ، نکته ای ، شعری ز تو هرگز نمی جوید . نمی پوید ز تو زان حد که میدانی نمی پرسد ز تو از درک تاریخ و ز دانش وز تجارب های انسانی که خواندی تو ز مابین ورقهای کتاب آبرومندان ز بهر جستجوی راه های کشف آیینی که انسان را بگرداند به رؤیایش همانا آن جهان سالم و شایسته و بایسته و کم از مصیبت، بیشتر صلح و صفا اما به منطق که نه از روی جهالت های روزافزون که اینک نام آن گشته مدرنیته که در واقع همان پسرفت عظمی در سیاست ،دوستی با خانواده ، جامعه هم عشق و اخلاق است.کسی حتی برای رفع دلتنگی واز خود رفتگی و سرکشی خویش هم گشته برای دفع غصه نیز راه از تو نمی جوید که :" ای کل ! گر تو غم هامان شفا بودی ازآن بس نیکتر می بود سر خویشت دوا بودی !برو اول برای خویش هم گشته بنا کن خانه ای قابل،بخر تو مرکبی بنزینی،بر پا کن بساط عیش و نوشی تا که ما نوباوگان عشق و سرمستی همان یاران خالص ، صادق و پیوسته و مخلص به نزدت آمده سازیم بهرت لحظه های شادمانه و به گوش جان سخنهایت ببلعیم و کلامت را چو میخی بر سر ...