داستانِ قبیله من- نوشته مسعود نقره‌کار

دهه شصت در ایران با یورش خشماگین و بربرمنشانه حکومت حاکم علیه نیروهای دگراندیش آغاز شد. سازمان‌ها و احزاب ممنوع و روزنامه‌ها و نشریات توقیف شدند. نظام جمهوری اسلامی هیچ مخالف و منتقدی را تاب نیاورد. در استقرار رژیم نوبنیاد می بایست تمامی نیروهای مخالف نابود شوند. در رسیدن به این مقصود بازداشت‌ها آغاز شد، شکنجه و اعدام گسترش یافت و تاراندن مخالفان از کشور به سیاستِ روز تبدیل شد. در عرصه چاپ و نشر چنان سانسوری برقرار گردید که تولیدات ادبی کشور به کمترین میزان نشرخود رسید. دهه شصت اما در عرصه ادبیات، در مقایسه با دو دهه پیشین، مشخصه‌ای بارز دارد. محتوای عمده آثار این دهه می‌کوشد پاسخگوی این پرسش باشد ‌که:ما کیستیم و چیستیم؟ و چرا چنین شد؟ جامعه ما از طریق ادبیات کوشید تا به خود بنگرد، خود را نقد کند و موقعیت گذشته و حال خود را بشناسد. بیهوده نخواهد بود، اگر بگوئیم؛ خلاقیت‌ها در چنین موقعیتی می‌توانند بارآور و کارآ نیز باشند. بر چنین بستری‌ست که همه آرزوهای نوذر، قهرمان داستان "مدار صفردرجه" احمد محمود، به هیئت ماهی‌هایی سرخ طعمه ماهی ماهی‌خوار می‌شوند، گداعلی‌شاه، شخصیت صوفی و آرمان‌گریز‌ رمان "طوبا و معنای شب" شهرنوش پارسی‌پور، بر خیابانی انقلابی پیروز می‌شود، ابراهیم، شخصیتِ ...