انتقادي از نحوه برخورد ميركريمي با داستان نويس مدعي

ایشان که با گلایه‌ی بی‌هیاهوی داستان‌نویسی مواجه شده، حتّی حاضر نیست که داستان کوتاه او را بخواند. خواندن این داستان چند دقیقه بیشتر نمی‌خواهد و گفتن اینکه وقت ندارم، بهانه‌ای بیش برای ناچیز شمردن او و ندیدن لزوم به پرداختن به وی نیست.دو احتمال برای موضوع هست: یکی اینکه واقعاً نویسنده‌ای متوجّه شباهت بیش از حدّ داستانش به فیلمی مشهور شود( آنهم چقدر دیر و پس از جشنواره) و آنرا خیلی معمولی و بدون شکایت و شکایت‌کشی در وبلاگش بنویسد و دیگر اینکه کسی بخواهد از این نمد شباهت برای خود کلاهی دست و پا کند. رضا میرکریمی بی هیچ دلیلی احتمال اوّل را رها کرده و احتمال دوّم را که مستلزم نیّت‌خوانی و اطّلاع بر درونه‌ی افراد است، با صدای بلند اعلام کرده است. این نوع نگرش و این بی‌اعتنایی به دیگران، آنی نیست که از کسی مثل میرکریمی انتظار داریم.