اگر دین ندارید، بگویید نداریم و آزاده باشید

آقای منتظری از آن بزرگان انگشت شمار بود که بزرگی و آرادمنشی در او به حدی بود که فرصت طلبان قدرت خواه هر چه کردند نتوانستند حقیقت وجود و تاثیر حضور او را در صحنه جامعه پاک کنند. او با گذشت 20 سال از کناره گیری او از قدرت و نشستن گرد و غبار ناشی از انقلاب و جنگ و آشکار شدن حقایق، نه تنها فراموش نشد بلکه هر روز استواری منطقش بر همگان بیشتر از پیش روشن و قابل درک شد و نهایتا به نمونه عملی و ستون ارزشمند این عقیده شد که می گوید "آزادگی و انسانیت خود را فدای قدرت طلبی نکنیم". او از معدود کسانی بود که با دیدن اولین انحرافاتی که دامن انقلاب را می گرفت ابدا ساکت ننشست و ظلم را بر نتافت. او از انگشت شمارانی بود که با به دست گرفتن قدرت، خود را و اهدافش را فراموش نکرد. دستش به خون آلوده نشد و حقیقتی که به آن معتقد بود و برایش عمری مبارزه کرده بود را فدای قدرت و شوکت چند روزه نکرد. در طول همه عمرش همانی را نشان می داد که بود. فقیهی که درد دین و انسانیت داشت و در برابر زور ساکت نمی نشست. همین ... نه کم و نه زیاد. آخر عمری شاعر نشد. عارف بود یا نبود در بوق و کرنا نکرد و کسی ندانست. ادعای همه علم و هنر های دنیا را هم نداشت. با وجود همه اندوهی که رفتنش داشت و با وحود پشت گرمی بزرگی که از دست رفته اما بسی جای خوشحالی و امیدواری ...