توضیح نیک آهنگ کوثر برای کشیدن کارتون خامنه ای

پریروز دیگر کاری را کردم که مدت‌ها منتظرش بودم. اعضای شورای سردبیری روز بالاخره قبول کردند که یک مرجع کشیده شود. اما طرح «آزاد شد»، تا حدی جنبه بزرگداشت آیت‌الله منتظری هم بود. من معمولا احساسی شخصی نسبت به کسانی که می‌کشم ندارم. شاید نسبت به عملکردشان خشمگین باشم، اما دلم نمی‌خواهد از کسی بیخودی خوشم بیاید، یا از کسی متنفر باشم. وقتی آیت‌الله منتظری را می‌کشیدم، احساس می‌کردم رها شده. سعی کردم فردی آزاد شده از دست ظالم را بکشم. اغراق هم در چهره‌اش به کار نبردم. من در مرداد امسال از او در باره کشیدن کاریکاتور مراجع سوال کرده بودم. نه به عنوان مقلد، که به عنوان یک کارتونیست. برای من، احترام ویژه بخش بزرگی از مردم به مراجع تقلید اهمیت داشت، حتی مراجع خود خوانده و تقلبی از نظر خیلی از ما. مدت‌ها در مورد پاسخ مرحوم منتظری با دوستانم بحث کرده‌ام. تفسیر احترام و بی احترامی به این سادگی‌ها نیست. شاگردی از شاگردان آن مرحوم نگاه جالبی داشت که بعدا در باره‌اش خواهم نوشت...در باره حرمت نگاه داشتن و حرمت‌شکنی و برداشت‌های مردم... اگر من قصد بی‌حرمتی نداشته باشم و فردی چنین برداشت کند، تقصیر من است یا مخاطب؟ من تصمیم گرفته بودم اولین مرجعی که می‌کشم، خود ایشان باشد، و کارم را برای‌ دفترش پست ...