کاهش آستانه ی تحمل در مردم

رفتم توی یه آبمیوه فروشی و یه گوشه نشستم، جمعیت زیادی نشسته بودند، یه آقایی پاشد و اومد سر میز که حساب کنه، گفت حساب ما چقدر میشه؟ صاحب مغازه گفت پنج هزار تومن، رنگ از رخسار اون بنده خدا پرید، گفت پنج هزار تومن!!؟ چه خبره؟ صاحب مغازه گفت شما خودت سه تا شیرموز داشتی هفت تا هم اون آقایونی که الان رفتن، خوردن میشه ده تا، ده تا پونصد تومن هم میشه پنج هزار تومن. اون آقا گفت خوب هفت تا شیر موز اون ها به من چه ربطی داره؟ فروشنده گفت خوب اون ها هم با شما بودن دیگه، اونا گفتن که شما میز رو حساب میکنی. بنده ی خدا حسابی قاطی کرده بود و با عصبانیت گفت غلط کردن، من چه میدونم اونا کی بودن مگه هرکی گفت شما باید قبول کنی؟ برو بابا سرت رو کلاه گذاشتن و خلاصه کلی غرغر کرد و پول سه تا شیر موز خودش رو گذاشت روی میز و رفت. صاحب مغازه پاشد و قبل از این که اون آقا بره، رفت جلو و بهش گفت ببخشید شما در مقابل دوربین مخفی هستین :D اما اون آقا گفت به درک :D و رفت. باید گفت که شرایط زندگی در ایران به گونه ایست که آستانه ی تحمل ما را به شدت پایین آورده است، قبلا وقتی دو نفر در بازار به همدیگه می خوردند حداقل یکیشون معذرت خواهی می کرد اما الان هر دو طرف طلبکارانه بر می گردند و میگن مگه کوری؟