ملیت یا قومگرایی ؟

هیچ وقت آدم متعصبی نبودم. حتی گاها از این لحاظ بارها توسط دوستانم سرزنش هم شده ام. اینروزها صحبت از زبان مادری هم معنی شده با صحبت از قوم گرایی. مفهمومی که واقعیتی انکار ناپذیر هست. واقعیتی که از آن بیزارم. کاش میتوانستم مرزی بین هویت و ملیت و قومیت پیدا کنم. کاش میتوانستم راهی برای فرار از اینها پیدا کنم. اما به نظر من قومگرایی مال زمانی بود که ایل و طایفه ای بود و منافع مشترک و متضاد. ملیت ها هم که عملا حاصل کشت و کشتار شاهان بود و جا بجا کردن سر حدات. این اواخر هم که سیم خار دار. باز ملیت نسبت به قومگرایی ارجحیت دارد. گرچه هر دو از یک قماش هستند اما ملیت حد اقل کشتارش تا حد زیادی تمام شده. اما جنایات ناشی از قومگرایی هنوز دارد در سراسر دنیا بیداد میکند. به قول یکی از دوستان شاید راه حل یکی شدن این دو مفهوم باشد. یعنی یکی شدن قومیت و ملیت. اما بنظر من خطرناک ترین قسمت ماجرا همینجاست. این یعنی آغاز یک نبرد ابدی. این یعنی پر رنگ تر شدن منافع و تضاد ها. نه اینکه بگویم به آب و خاک مادری و پدری علاقه ای ندارم اما علاقه ام به پدر و مادر بیشتر از آن هست. برای من مردم همه چیز هستند تنها چیزی که نگرانم میکند وضع انسان هاست. خیلی از ما همینطور هستیم. فقط صداقت کافی نداریم. اینطرف دنیا کم نیستند کسانی که ادعای وطن پرستیشان ...