آوانتوریست ها « ماجراجوها ، ابراهیم نبوی »

آوانتوریسم، آن روی سکه پوپولیزم است. شخصیت ماجراجو نظر ندارد، تئوری مشخصی ندارد، حتی با چیز خاصی مخالف یا موافق نیست، او می تواند تا همراهی با حکومت پیش رفته یا تا حد براندازی آن حرکت کند. او همیشه تندترین شعارها و اغراق شده ترین رفتارها را می کند. او براحتی دروغ می گوید، خودش را در شرایط دشوار مرگ و تعقیب نشان می دهد، مانند زورو از این سو به آن سو فرار می کند و همیشه دقیق ترین اطلاعات از درون حکومت را دارد. او می داند که دیروز رهبر حکومت با چه کسانی دیدار کرده و به آنها چه گفته است. او همزمان هم در زندان کهریزک حضور دارد و دیالوگ های بازجویان را کلمه به کلمه نقل می کند، هم در جلسه سران سه قوه حاضر است و می تواند رنگ شورت پسر رهبر را هم بگوید. آوانتوریسم یک بیماری سیاسی است، نوعی بیماری خطرناک که در روزهای پرالتهاب و در شرایطی که نیروهای عاقل و سیاستمداران بزرگ و مهره های اصلی امکان حضور ندارند، سروکله آنها پیدا می شود و با ماجراهای جالب و عجیب شان کنترل بازی را در دست می گیرند. مدتی طول می کشد تا مردم بفهمند که با یک بازیگر سروکار دارند و این همان زمانی است که از دست ما می رود. زمانی که شدیدا به آن نیاز داریم.