داستان جماعتی که با یک "تراختور" به ته دره می روند

در حالی که دراین روزها و ماه های گذشته جوانان سرزمین من به خاطر آزادی ها و حقوق اجتماعی اولیه خود به کوچه و خیابان آمده اند و فارغ از هر گونه قوم گرایی برای آزادی ایران جان خود را در این راه فدا کرده اند، و یا در زندان ها شکنجه می شوند، در گوشه ای دیگر از این کشور عده ای دل خوش بر "تراختوری" نشسته و آن را نشانه هویت "ملت " خود می دانند و یا آگاهانه در این آتش می دمند و شعارشان این است که ما را با جنبش سبز کاری نیست، چون جنبش سبز جنبشی نژاد پرستانه است و نیازهای ما را برآورده نمی کند! و سردمداران آن هم همه فارس هایی هستند که هیچ درد اقوام "غیرفارس" را نمی فهمند. اما سوالها و نکته های من اینجاست: 1- آیا این نهایت نادانی و یا دغل نیست که شما سبزها را نژادپرست می نامید؟ 2- کدامین نیاز شما در چارچوب جنبش سبز برآورده نمی شود؟ حقوق مدنی شما؟ حقوق اجتماعی شما؟ حق داشتن مدرسه با زبان ترکی؟ (والله در همین تهران خودمان من ترک هایی را می شناسم که یک کلام فارسی بلد نیستند، تبریز که جای خود دارد. دیگر نمی دانم مدرسه ترکی برای چیست وقتی همه فقط ترکی صحبت می کنند). اما منظورتان اگر "تجزیه طلبی" است که مسلماً با جنبش سبز برآورده نمی شود. 3- بخش تلخ اما خنده دار این داستان این است که هم او که سردمدار تمامیت خواهان ...