يک مقاله‏ی تحقيقی که از من بعيد است!(هادی خرسندی)

به درستی روشن نيست که واژه‏ی جادوئی "سه‏نقطه" از چه تاريخی وارد ادبيات ما شده؟ در کتيبه‏های ميخی داريوش و کورش، باستان‏شناسان گاه به فونت‏های پونز مانندی برخورده‏اند که سه‏تا سه‏تا کنار هم چيده شده، اما بيشتر به نظر ميرسد نشانه‏ی‏ "الخ" يا "الی‏آخر" باشد تا کلمه‏ی "الله" يا الفاظ رکيک. اوائل انقلاب که روحانيت تشيع از احترامی برخوردار بود، مطبوعات نام آنها را به صورت "آيت ..." می‏نوشتند. محملش اينکه چون روزنامه و مجله در ديار ما مصارف ديگری غير از خوانده شدن – و حتی بيش از خوانده شدن!‏-دارد، صلاح نبود که نام مبارک "الله" آلوده به حلواارده (Halva –Ardeh)و زردچوبه و قره قوروت شود. اين سه‏تا نقطه هم مثل خود آيت الله، نشانه‏ی "الله" بود. بعد از مدتی حضرات آيات عظام گزينه‏ی "سه‏نقطه" را بايکوت کردند و ترجيح دادند که ذات الفبا و عين "الله" پيش از نامشان متجلی باشد و لقب روحانی‏شان که تيتر علمی‏شان هم بود به نقطه‏چين برگزار نشود. چه، وقتی قرار است نام کوچک و خانوادگی آنها معاذالله زير دست و پا بيفتد و حلواارده‏ای شود، چرا فقط بايد به فکر نجات "الله" باشند؟ در اين ميان نقش برخی روزنامه‏نگاران بی‏مسئوليت هم بی‏تأثير نبود که در اين فرايند برای حضرات ...