هفتاد هزار نفر به تماشای یک بازی فوتبال می روند اما هفت هزار نفر مقابل زندان اوین نمی روند؟

داستان چیست؟ منتظریم نه نفر دیگر اعدام شوند تا ما خشمگین تر از قبل برای روز بیست و دوم بهمن آماده شویم. پنج روز است که خانواده های زندانیان در سوز و سرما به جلوی در زندان اوین می روند. برای چه؟ چون نگران هستند که فرزندانشان، همان هایی که در ماه های قبل در کنار ما در خیابان ایستاده بودند و سبز بودند، ناگهانی به طناب دار آویخته شوند و آنها خبرش را از سیمای میلی بشنوند. نمی توانیم زمانی را تعیین کنیم، و به تعداد زیاد به مقابل اوین برویم؟ نه شعار بدهبم و نه سنگ پرت کنیم. تنها کنار خانواده های زندانیان بیاستیم تا بدانند که تنها نمانده اند. حتی اگر برای اعتراض و به صورت هماهنگ و گسترده نمی رویم، نمی توانیم به صورت فردی و دلخواه به مقابل زندان اوین برویم و چند ساعتی را در سرما کنار آنها بیاستیم تا بدانند که عزیزانشان در زندان به فراموشی سپرده نشده اند؟ فراموش نکنید که ممکن است عده ای از ما از شب بیست و دوم بهمن مهمان اوین باشیم و خانواده هایمان پشت دروازه آن چشم به راه...