یک سال پیش در چنین روزی امیدرضا میر صیافی هنوز نفس می‌کشید.

یک سال پیش در چنین روزی امیدرضا میر صیافی هنوز نفس می‌کشید. اگرچه اضطراب داشت ولی‌ بود تا حرف بزند. به شدت از دیوار هراس داشت و پرواز را به ماندن ترجیح میداد ولی‌ حقش اینگونه پریدن نبود. همانطور که حق آرش رحمانی پور و محمدرضا علی‌ زمانی‌. همانطور که حق یعقوب مهرنهاد نبود و حق محمد امین ولیان نیست. وقتی‌ خبر مرگ امیدرضا میرصیافی را شنیدم رقص باطل را مثل رقص شیطان بر مرداب نا‌ برابری دیدم. گریه کردم و بعد سکوتی که به وبلاگ نویسی و فریاد ختم شد. سوال امیدرضا سوالی‌ بود که ما سالهاست از هم می پرسیم. همیشه تو تاکسی و اتوبوس و مترو وقتی‌ فرصتی به هم صحبتی‌ دست میدهد بی‌ آنکه هم را بشناسیم می پرسیم آقای خامنه یی میشود لطفا بابای ما هم باشی‌؟ لطفا ما و کودکان غزه را به یک چشم ببینی‌؟پیروان ولایت و باطل پرستان یکی‌ را بردند و نمی دانستند,میلیونها به جای او سبز میشود. دیروز مقاله یی خواندم از آقای سرکوهی. درباره احمد کسروی و فرمان قتلی که خمینی و امثالهم برای او صادر کردند. یاد امیدرضا افتادم و اینکه ۲۸اسفند سال ۸۷ او را به قتل رساندند. او ولی‌ این روز‌ها با ما بوده و شاد است و اطمینان دارم هر یکی‌ را که به تیغ باطل بکشند هزاران حق فریاد او خواهد شد. خوشحالم که همه ملت یکپارچه امیدرضا میرصیافی شدند.