امّا دو سوره‏اي كه ابي ابن كعب افزوده:
1ـ سوره‏ي خلع (سوره‏ي رَد و انكار)
بسم اللَّه الرحمن الرحيم(1) اِنّا نستعيتُكَ و نستغفِرُكَ(2) و نُثْني عَلَيكَ و لا نُكَفِّروك(3) و نَخْلَعُ و نَتْرُكُ مَن يَفجُرُك؛ پروردگارا! از تو ياري مي‏طلبيم و از تو آمرزش مي‏خواهيم. بر تو ثنا مي‏خوانيم و بر تو كفر نمي‏ورزيم و آن‏ها را كه بر تو گناه ورزند ترك كنيم و از خود دور سازيم.
2ـ سوره‏ي حفه (سوره‏ي سابقه)
(1) اللهم اياك نعبد (2) و لك فُصَلّي و نسجُدُ (3) و اليك نسمي و نَحْفِد (4) نَرْجُوا رَحْمَتَكَ (5) و فخشي عَذابَكَ (6) اِن عَذابَكَ بالكفّار مُلْحقّ؛ پروردگارا! تنها تو را مي‏پرستيم و بر تو نماز مي‏خوانيم و سجده مي‏بريم و به سوي تو گام برمي‏داريم و مي‏شتابيم به رحمت تو اميدواريم و از عذاب تو ترسانيم همانا كه عذاب تو به كافران ملحق است.

اين را هم اضافه كنيم كه گفته‏اند بر حسب حكم امام صادق‏ مجموع سوره‏ها 112 سوره است. چون ايشان دو سوره‏ي فيل و قريش را يكي مي‏دانست و هم‏چنين سوره‏هاي "والضحي" و "اَلَم نشرح" را در حكم يك سوره مي‏گرفت.
روي همين نكته علماي شيعه خواندن هر كدام از اين دو سوره را با هم، جانشين يك سوره‏ي كامل در نماز واجب ضروري مي‏دانند

دكتر اميار، تاريخ قرآن، ص 581 ـ 582.

مصحف ابي ابن كعب كه دو سوره‏ي حَفد و خَلْع را اضافه كرده بود، مي‏نويسد: اين دو سوره در مصاحف برخي از صحابه وجود داشته و حتّي عمر بن خطاب بعد از ركوع در قنوت نماز، اين دو را با ذكر "بسمله" مي‏خواند. و اين دو سوره در مصحف عبدالله ابن عباس و ابو موسي اشعري نيز آمده است

سيد محمدباقر حجتي، تاريخ قرآن كريم، ص 93، نقل از سيوطي، اتقان، جلد 1، ص 113 و 112.

در روايت ابن عباس، تعداد سوره‏هاي قرآن را 113 و بيهقي آن را 111 سوره ذكر كرده است.