و من یک بار تماس گرفتم با آقای لینچ و ایشان گفت من الان در دابلین ایرلند هستم و چند روز بعد دارم می‌روم انگلستان. الان سرم شلوغ است مثلاً در انگلیس با من تماس بگیر.

من هم در انگلستان با ایشان تماس گرفتم و حتی به من گفت که چرا نمی‌آیی انگلیس با من گفت و گو کنی. احساس می‌کرد روزنامه‌نگاری در ایران مثل روزنامه‌نگاری در خیلی از کشورهای دیگر است و یک روزنامه‌نگار ایرانی می‌تواند ‌به خاطر یک مصاحبه برود لندن و با یک کارگردان بزرگی مثل لینچ گفت و گو کند.

من به او گفتم که برنامه‌هایم پیچیده است و نمی‌توانم بیایم و دیگر توضیح ندادم که در ایران روزنامه یا مجله‌ای نیست که به خاطر یک مصاحبه، روزنامه‌نگارش را بفرستد به لندن.....

در قسمت نظرات , نظر اول ( نادان ) رو بخوانید .
اگر موافق یا مخالف با ایشون هستید مرحمت کنید بگید خیلی مایلم نظر دوستان رو در مورد این مصاحبه بدونم .
این کامنت توسط katayoun_77 در ۰۷ تير ویرایش شد

اگر موافق یا مخالف با ایشون هستید مرحمت کنید بگید

من تا حدی باهاش موافق بودم... وقتی یه نفر بعنوان اولین خبرنگار از یه کشور برای مصاحبه با چند شخصیت بزرگ میره ، باید مطمئن بود که آیا شرایط معرفی کشور خودش رو به اون ها داره یانه؟ آیا تجربه و معلومات کافی برای این امر رو داره؟ در اون شرایط، اون شخصیت های بزرگ که برای اولین بار با یه خبرنگار ایرانی روبرو می شن ، قطعا از سوال و جواب ها و میزان دانش اون خبرنگار ، قضاوت هایی ناخواسته راجع به فرهنگ و ادبیات کشور ایران می کنن .... آیا خبرنگار ما توانایی اون رو داشته که این اولین تصویر رو به درستی شکل بده؟
این کامنت توسط hich در ۰۷ تير ویرایش شد

واقعیت این است که در خیلی از موارد مهم است. مثل مصاحبه با یوسا یا لینچ یا مصاحبه با پل استر، من تلاش کردم که اصلاً در مورد ایران بحث نکنیم. به خاطر این‌که فکر می‌کردم که سوالات کلیشه‌ای ممکن است مطرح بشود، مثلاً این‌که نظرت در مورد ایران چیست.

نظرت در مورد این جوابش چیه ؟

ولی خب، در حاشیه گفت و گوها، در مورد ایران هم صحبت کردیم و واقعیت این است که هیچ‌وقت احساس بد یا احساس ترحم از هیچ کدام از کسانی که با آن‌ها گفت و گو کردم، در مورد ایران ندیدم.

یا اینجا من متوجه نشدم " حس ترحم " ! برای چی حس ترحم داشته باشن ؟

ذهنیت این و داشتن که نویسندگان بزرگی حس ترحم داشته باشن اشتباه ست فکر کنم لغت " ترحم "درست و مناسبی نباشه .

از نظر من راجع به هر چیزی که حرف زده باشه و پرسیده باشه ، چیزی که واسه ی من ایرانی مهمه اینه که اون خبرنگار قدرت تاثیر گذاری مثبت بر مصاحبه شونده ی به اون مهمی رو داشته یانه ... این امر چندان ربطی به صحبت کردن یا نکردن از ایران نداره

باید متن کامل مصاحبش و با افراد مذکور شنید یا خوند .

درسته ! همین که این خبرنگار خوشحاله از این که کسی با ترحم باهاش رفتار نکرده یعنی به هر حال انتظار ترحم رو هم داشته،.
این نشون میده که خبرنگار ما به نحوی با حس خود کم بینی وارد مصاحبه شده و این منفی ترین نکته است

باید متن کامل مصاحبش و با افراد مذکور شنید یا خوند .

موافقم

به نظر من جالب بود با نادان هم موافق نیستم چون میشناسم ادمهایی رو که سن کمی دارند ولی ته یک چیزی رو دراوردن چون عاشق بودن