وقتی خدا خوابه…

5 زندانی سیاسی به نام های فرزاد كمان گر فرزند باقي، علي حيدريان فرزند احد، فرهاد وكيلي فرزند محمّد سعيد، شيرين عَلَم‌ هولي فرزند خدر و مهدي اسلاميان فرزند محمّداعدام شدند؛ در حالی که پرونده ی سه تَن از آن ها در مرحله ی باز نگری بود و خانواده و وکلای هیچ یک از ایشان در جریان اجرای این اعدام ها قرار نگرفتند. خانواده های این شهیدان، فردا، بیستم اُردی بهشت ماه، ساعت 11 صبح، تجمّع اعتراضی خود را جلوی درب اصلی دانش گاه تهران بَرگزار می کُنند. خبر کوتاه است و همین کوتاهی و اختصار است که بَر جا میخ کوبت می کُنَد. از آن لحظه که این خبر را در «گودِر» خواندم و هم خوان کردم دنیا دور سَرَم می گردد؛ نمی دانم بخندم به پوچی این دنیا، گریه کُنم برای مظلومیت خانواده ی این شهدای تازه به خون غلتیده یا عصبانی شَوَم؟ خشمم را، فریادم را، اشک هایم را کجا خالی کُنم؟ خدایا، از تو گِلِه دارم. مگر نگفتی اگر بخواهیم، سَر نوشتِ مان را تغییر می دهی؟ پس چرا نشد؟ چرا وقتی می خواستند اعدامِ شان کُنند بلای آسمانی نیامد و همه را نخشکاند؟ نکُند بلای آسمانی اَت همین ظلم باشد؟ خدایا، ما ملّتِ ستم دیده، ما ایرانی های زجر کشیده، ما آزاده گان ِ در بند، جُز تو پناهی نداریم. اگر تو یاری ِ مان نکُنی چه کَسی به فریادِ مان می رسد؟ به فریادِ مان برس… دوست ...