ما و زندگي در جهان سوم

بعضی سوختن ها جوری هستند كه تو امروز میسوزی، اما فردا دردش را حس میكنی... داستان كیفیت زندگی و" رشد" آدمها در جاهایی كه "جهان سوم " نامیده میشوند ، مثل همین جور سوزش هاست .... از هردوره كه میگذری، میسوزی و در دوره بعد دردش را میفهمی ... شادی ها و دغدغه های كودكی ما : در همان گوشه دنیا كه "جهان سوم "نامیده میشود، شادی های كودكی ما درجه سه است ، ولی دغدغه های ما جدی و درجه یك... شادی كودكیمان این است كه كلكسیون " پوست آدامس" جمع كنیم... یا بگردیم و چرخ دوچرخه ای پیدا كنیم و با چوبی آن را برانیم... توپ پلاستیكی دو پوسته ای داشته باشیم و با آجر، دروازه درست كنیم و دركوچه های خاكی فوتبال بازی كنیم... اما دغدغه هایمان ترسناك تر بود... اینكه نكند موشكی یا بمبی، فردا صبح را از تقویم زندگی ات خط بزند ... اینكه نكند "دفاعی مقدس"، منجر به مرگ نامقدس تو بشود یا تو را یتیم كند.... از دیفتری میترسیدیم... از وبا...... از جنون گاوی ... مدرسه، دغدغه ما بود... خودكار بین انگشتان دستمان كه تلافی حرفهای دیروز صاحبخانه به معلممان بود..... تكلیفهای حجیم عید ... یا كتابهایی كه پنجاه سال بود بابا در آنها آب و انارمیداد.... شادی ها و دغدغه های نوجوانی ما : دوره ای كه ذاتا بحرانی بود و بحران " جهان سوم" بودن هم به آن ...