اشکالش چیست.

تاجیکها نیز مردمی ایرانی تبارند

نبود یک حاکمیت مقتدر دقیقن یعنی همین.
تو ترکیه دانشگاهی معتبر به اسم بوعلی سینا وجود داره که اعتبارش از بیشتر دانشگاه های ایران بالاتره. تصور می کنین کسانی که این دانشگاه رو می شناسن (و اتفاقن کم هم نیستند ) چی در باره ی بوعلی سینا فکر می کنن که تو تمام زندگیش پاش هم به ترکیه نرسید؟!
یا افغان هایی که همه جا تبلیغ می کنن که ایران جزو افغانستان بوده!
این ها شوخی نیست. این یعنی این که ما دستگاه فرهنگی نارسی داریم که نمی تونیم از هویتمون دفاع کنیم.
این یعنی این که میلیون ها دلار هزینه می کنیم تا مشاهیر دیگران رو فیلم کنیم.
یعنی دستگاه ترجمه ای نداریم تا آثار ایرانی رو دیگر زبان ها ترجمه کنه.
یعنی هویت ایرانی رو هویت فارسی تعریف کردیم و به دیگران فرصت دادیم تا هر کسی رو که به زبان دیگری حرف زده یا نوشته رو مصادره کنه.
یعنی این که دانشگاه هامون اسمی از بزرگانمون ندارن و اون هایی که دارن (مثل بو علی سینای همدان) در مقابل هم ردیف هاشون در کشورهای دیگه شوخی به حساب میان.

کسانی که دستگاه فرهنگی ای رو که آتاتورک تو ترکیه ساخت می شناسن دقیقن متوجه منظور من می شن. آتاتورک هویت ترکی رو تو ترکیه عملن "ساخت" و حالا همه ی جای دنیا می شناسنش. نوبل ادبیات رو برنده می شن. جایزه های فیلم و تئاتر دنیا رو درو می کنن. تو کتابخونه های دانشگاه های استرالیا کتاب هاشون به انگلیسی ترجمه شده و یه قفسه برای خودش داره در حالی که ایران رو که سرچ می کنی چیزی بهت نمی ده.

عمیقن معتقدم که با این سیاست فرهنگی در چند دهه ی آینده تنها خودمون اسم ایران و فرهنگ ایرانی رو شنیدیم.