از کجا باز می‌شود؟(بسته بندی مواد غذایی در ایران)

تا حالا چند نفرتان ساندیس را از نقطه علامت‌گذاری شده نی کرده‌اید؟ چرا همیشه باید نی ساندیس را از ته بهش فرو کرد؟ نمی‌دانم برای صنعت بسته‌بندی (خوراکی) هم در جهان معیار و ایزویی هست یا نه. ولی چشم بسته می‌گویم که محصولات ایرانی شانسی در این رقابت نخواهند داشت. آنها به شکل عام چند مشکل گسترده و جدی دارند. اولیش این است که اصلن برای مصرف ساخته نشده‌اند. مثلن همین خامه. خامه چیزی نیست که فرم‌ساختاری‌اش با ظرف مکعب سازگاری داشته باشد. به همین دلیل همیشه تکه‌هایی از خامه در کنج‌های دست‌نیافتنی پاکت‌ها باقی می‌مانند. در انتظار یک جور قاشق عجیب برای برداشتنشان ( که هنوز اختراع نشده). مثال دیگرش همه بیسکوئیت‌ها و خوردنی‌هایی است که باید بشود با کشیدن یک اضافه پلاستیک نایلونشان را باز کرد. نمی‌شود. پاره می‌شود. یا اصلن هیچ زبانه‌ای برای کشیدن وجود ندارد. باید آخر ماجرا همه چیز را تکه پاره کنی تا چهار تا بیسکوئیت نصیبت شود. یا سس یک‌بار مصرف را برای باز کردن به دندان بگزی. چرا؟ مشکل دیگر بسته‌بندی‌ها این است که اغلب توضیح لازم برای باز کردن را رویشان ننوشته. شما هنوز که هنوزه اگر یک مایکروفر فرنگی بخرید حتمن در بروشورش می‌خوانید که “ برای خشک کردن حیوان خانگی استفاده نشود” گرچه این توضیح ممکن ...