فیلترینگ حکومتی – راه حل مقطعی و نهایی

در اولین سالهای ورود اینترنت به ایران، خدمات اشتراک اینترنت تلفنی (dial-up) از طریق ISP های محلی و به صورت غیر رسمی که خارج از کنترل حکومت بود ارائه می گردید. در آن زمان پهنای باند اینترنت معمولا از طریق دیشهای ماهواره ای مخصوص تامین می شد و کاربران از اینترنت آزاد و بدون فیلتر استفاده می کردند. پس از افزایش نسبی استفاده از اینترنت، حکومت به بهانه مسدود نمودن سایتهای مستهجن و غیر اخلاقی و با هدف کنترل و نظارت بر دسترسی کاربران به سایتهای اطلاع رسانی و سیاسی، کلیه اتصالات ماهواره ای آی اس پی های محلی را جمع آوری نموده و اینترنت را تنها از طریق نقاط اتصال معدود و کنترل شده در اختیار آنان قرار داد. پس از مدتی، تمرکز حکومت بر روی بهبود تکنولوژی فیلترینگ و ارتقای نرم افزاری و سخت افزاری آن قرار گرفت که با راه اندازی نرم افزار فایروال سراسری جدید تا مدتها کاهش محسوسی در سرعت اینترنت ایجاد گردید. بدنبال رواج اینترنت پر سرعت ADSL سیاست دیگر حکومت بر محدود نگه داشتن پهنای باند مصرفی کاربران خانگی در مقدار 128 کیلو بیت بر ثانیه قرار گرفت؛ کما اینکه امروز اینترنت ارائه شده در ایران از نظر سرعت حتی از کشوری مانند افغانستان بسیار پایین تر بوده و از نظر قیمت دست کم دو برابر متوسط جهانی آن است. تا پیش از وقوع حوادث پس ...