دوست عزیز اول از وبلاگ خوب و مفید شما تشکر می کنم.

ثانی اینکه، این روش که فرمودید فکر می کنم فقط برای شغلهای تجاری یا اداری/مالی یا بازاریابی یا خدماتی و اون هم در سطوح بسیار پایین جواب بده اون هم به احتمال یک از 1000. برای شغلهای فنی و تخصصی یا سطوح میانی و ارشد یا شغلهای علمی به هیچ وجه توصیه نمی شه.

راه بهتر پیدا کردن افراد زیر نفوذ در این شرکتها از طریق شبکه های اینترنتی حرفه ای مثل Linked In و ریختن طرح دوستی با طرف و نگه داشتن در آب نمک است! به قول اینها networking.

روش تماس مستقیم یا حضور شخصی دیگه قدیمی شده. خیلی از این شرکتها اصلا ممکنه در شهر محل زندگی شما نباشند. اگر هم باشند در اکثر موارد شما بدون قرار قبلی حتی ممکنه نتونید وارد شرکت بشید. در مورد تلفن هم بعیده receptionist شرکت تلفن شما رو به کسی وصل کنه.

به همین دلیل که به نظر قدیمی میاد ازش غاقل می شوند. همان طور که گفتم حدود 20 درصد شغل ها مربوط به این روش است و محدود به شغلی هایی که گفتید نمی شود. من این را در پی مصاحبه با متخصصین کاریابی در کانادا مطرح کرده ام و مقاله ای هم در این خصوص در یک مجله کانادایی نوشته ام.

اگر دوست داشتید مطلب را بخوانید:
http://www.aparsai.ca/?p=4975

البته دقت بفرمایید که من در خصوص Networking اصلا شکی ندارم ولی این به معنای آن نیست که از راه های دیگر کاریابی که در جای خود مؤثر هستند غافل شویم.

به همین دلیل که به نظر قدیمی میاد ازش غاقل می شوند. همان طور که گفتم حدود 20 درصد شغل ها مربوط به این روش است و محدود به شغلی هایی که گفتید نمی شود. من این را در پی مصاحبه با متخصصین کاریابی در کانادا مطرح کرده ام و مقاله ای هم در این خصوص در یک مجله کانادایی نوشته ام.

اگر دوست داشتید مطلب را بخوانید:
http://www.aparsai.ca/?p=4975

البته دقت بفرمایید که من در خصوص Networking اصلا شکی ندارم ولی این به معنای آن نیست که از راه های دیگر کاریابی که در جای خود مؤثر هستند غافل شویم.


درباره اون 20 درصد که می گید منبع هم دارید؟ بر چه اساسی این آمار گرفته شده؟

یک شرکت تا زمانی که محل کاری خالی نداشته باشه و شغلی رو آگهی نکرده باشه به چه عنوانی کسی رو استخدام می کنه؟ اصلا برای چی باید این کار رو بکنه؟ اگر هم بگید برای یک کاندیدای خوب، پوزیشن باز می کنند، چنین کاری رو فقط برای کسی می کنند که از قبل دوستی و آشنایی با مدیران داشته باشه.

درست می فرمایید اگر شرکتی به نیرو احتیاج نداشته باشد استخدام نمی کند. اما واقعیت این است که نیروهای شرکت ها مرتب در حال جابه جایی هستند و شرکت ها به جای پرداخت پول به وب سایت های کاریابی یا شرکت های کاریابی ترچیح می دهند از رزومه های موجود در بانک اطلاعاتی خودشان استفاده کنند. اگر جواب نداد آن وقت این کار را انجام می دهند. به عبارت دیگر اول به سراغ Networking و Cold calling می روند و بعد به سراغ وب سایت ها.

منبع دارم ولی متأسفانه به صورت افلاین است. این را از مرکز کاریابی شهرمان گرفته ام که منبع مطمئنی است. اگر نبود نمی توانستم مقاله ام را در مجله Newcomer چاپ کنم.

من همین روش را به دوستم که مهندس مکانیک است پیشنهاد دادم و ظرف مدت کوتاهی توانست 5 مصاحبه بگیرد که یک رکورد محسوب می شود. شما امتحان کنید ضرر ندارد. فوقش این است که یکی دو روز وقت خودتان را در جستجوی کار از دست داده اید.

درست می فرمایید اگر شرکتی به نیرو احتیاج نداشته باشد استخدام نمی کند. اما واقعیت این است که نیروهای شرکت ها مرتب در حال جابه جایی هستند و شرکت ها به جای پرداخت پول به وب سایت های کاریابی یا شرکت های کاریابی ترچیح می دهند از رزومه های موجود در بانک اطلاعاتی خودشان استفاده کنند. اگر جواب نداد آن وقت این کار را انجام می دهند. به عبارت دیگر اول به سراغ Networking و Cold calling می روند و بعد به سراغ وب سایت ها.

منبع دارم ولی متأسفانه به صورت افلاین است. این را از مرکز کاریابی شهرمان گرفته ام که منبع مطمئنی است. اگر نبود نمی توانستم مقاله ام را در مجله Newcomer چاپ کنم.

من همین روش را به دوستم که مهندس مکانیک است پیشنهاد دادم و ظرف مدت کوتاهی توانست 5 مصاحبه بگیرد که یک رکورد محسوب می شود. شما امتحان کنید ضرر ندارد. فوقش این است که یکی دو روز وقت خودتان را در جستجوی کار از دست داده اید.


بنده شغل دارم و مطالبی هم گفتم از سر حدس و گمان نبود. اما با کمال احترام، آمار یک شهر کوچک دورافتاده دلیل نمی شه. در وب سایت بخش مربوط به منابع انسانی تقریبا تمام شرکتهای بزرگ و معتبر صریحا نوشته شده که از تلفن و مراجعه حضوری خودداری کنید. به هر حال تجربه های شخصی افراد با هم فرق داره. شاید هم به قول شما کسانی در رشته های فنی هم از این راهها شغل پیدا کرده باشند. شاید هم واقعا یک مدیری باشه که از این حرکت طرف خودش بیاد و استخدامش کنه.

مطلقا این آمار در خصوص یک شهر دور افتاده نبود. دوستی را که عرض کردم در تورنتو زندگی می کنند و کارهایی را هم که عرض کردم در میسی ساگا و اتاوا و مارکام ایشان مصاحبه گرفتند. من به هیچ وجه به خاطر تجربیات شخصی مطلب نمی نویسم. اطلاعات من در پی مصاحبه با افراد آگاه، مطالعه منابع معتبر و تحقیق و تفحص صورت می گیرد. بنده خودم صاحب بیزینس هستم و آدم استخدام می کنم و برای کسی کار نمی کنم. طبعاً تجربه شخصی من مطلقا در این زمینه به کار نمی آید (بخصوص که آدم هایی که برای من کار می کنند خیلی زیاد نیستند). اگر نوشته های من بر اساس تجربیات شخصی بود در مجله های معتبری نظیر Newcomer و Canadian Immigrant که معتبرترین مجلات Settlement هستند منتشر نمی شد (دومین مجله از مجلات Toronto Star است). شما اگر اصرار دارید حرف خود را به کرسی بنشانید میل خودتان است. من هر چه می نویسم بی غرض و برای راهنمایی هموطنانم است.

اگر کسی این روش را امتحان کند ضرر نخواهد کرد و همان طور که عرض کردم نهایتش این است که یکی دو روز وقتش را از دست بدهد که خودتان بهتر از من می دانید در دنیای کاریابی کانادا یکی دو روز عددی نیست.

من اصراری ندارم حرفم رو به کرسی بنشانم و صرفا نظرم رو بیان کردم. از قضا تنها کسی که تا حالا شما رو تشویق به ارسال مطالبتون به این سایت کرده خود من بودم. ظاهرا این شمایید که خیلی از به چالش کشیده شدن نظراتتون برآشفته می شید. دوست گرامی، من شکی ندارم که این روش پیشنهادی شما برای شغلهای تخصصی و فنی راه حل غلطی است و به جز سبک شدن و بی اعتبار شدن فرد هیچ فایده ای نداره. حالا شما غیر از این فکر می کنید، هیچ مانعی نداره. شما به عقیده خود من هم به عقیده خود. در ضمن به مقالات این مجلات هم چندان ننازید. همچین صحبت می کنید انگار جورنال معتبر ISI است. مگر این مقالات اصلا قبل از چاپ از یک سیستم داوری و ویراستاری عبور می کنه که هر چی درش باشه بی برو برگرد معتبر باشه؟ همون مقالات علمی در مجلات تخصصی ISI هم با همه دقت در داوری ها باز توش پر از غلط است. دیگه وای به حال مقالات نشریات عمومی. این حرف رو کسی داره به شما می زنه که خودش لااقل به عنوان داور با 20 نشریه متعبر علمی بین اللملی همکاری داشته و داره.

راستی یک نکته هم فراموش کردم: اگر واقعا به فکر کمک به هموطنانتون هستید، به جایی اینکه فقط از خوبی ها و زیبایی های کانادا بنویسید (که البته کسی منکرش نیست)، کمی هم از مشکلات و زشتی ها و تبعیض ها و چهره کریه زیر پوستی این کشور بنویسید. مثلا می تونید اشاره کنید که بسیاری از کارفرمایان کانادایی به محض دیدن اسم غیر اروپایی بر روی رزومه شما مثل اسب ابلق رم می کنند و بقیه رزومه شما رو حتی نگاه هم نخواهند کرد و شما هم هرگز نخواهید فهمید که علت کار پیدا نکردنتون در "بهشت موعودی" به نام کانادا، اسم فامیل تون است!! و می تونید این رو هم اضافه کنید که هستند ایرانیهایی که به خاطر مقابله با همین معضل، هویت خودشون رو در معرض فروش قرار می دهند و اسم فامیلشون رو به یک اسم فامیل انگلوساکسون تغییر می دن. البته اگر این حقایق رو بیان کردید شاید دیگه مطلب شما در مجلات "معتبر" Settlement قابلیت چاپ پیدا نکنه و انوقت خودتون هم به شخصه اون روی کانادا رو ببینید!

موفق باشید.

اول به محل زندگی من توهین کردید و آن را یک شهرستان دور افتاده و کوچک خواندید. حالا به اعتبار مجلات کانادایی که در آنها می نویسم توهین می کنید. شما که هستید برادر من؟ مگر خود شما برای نظرتان منبع و مأخذ معتبری مطرح کرده اید عزیز من.

در ضمن شما اگر نوشته های وب سایت بنده را بخوانید می بینید که همه مثبت نویسی نیست. گویا سطحی نگری عادت شماست. نگاهی به نوشته زیر بیاندازید:
http://www.aparsai.ca/?p=5093

آن مجلاتی که فرمودید هیأت تحریریه دارد و برعکس تصور شما نوشته ها از زیر دست چندین نفر عبور می کنند تا منتشر شوند. مطالبشان هم کمک بزرگی به تازه واردان در کاناداست. متأسفم که تصور می کنید با توهین به دیگران و زحماتشان می توانید حرفتان را به کرسی بنشانید. شما خودتان را سبک نکنید و از این راه به دنبال کار نگردید. آنها که خودشان را سبک می کنند کار گیر می آورند و در دلشان به سادگی شما می خندند.

موفق باشید