گمانه زنی دربارهء شکل رژيم آينده- مقاله ای تحلیلی از اسماعیل نوری علا

براستی چه فرقی می کند که رئيس کشورمان را چه بناميم؟ اگر از لفظ «شاه» خوشمان می آيد می توانيم فرد منتخب مان را که، مثلاً، هر هشت سال يکبار انتخاب می شود، شاه بناميم. و اگر از لفظ «شاه» بدمان می آيد می توانيم هم او را «رئيس جمهور» بخوانيم اما اختيار مملکت را به دستش ندهيم و بر اساس گروه خونی اش «خاندان جليل سلطنت» اختراع نکنيم. توجه کنيد که در آنچه نوشتم مرا با کسانی که عامدانه ـ به نفع منافع حقير و شخصی خود ـ می کوشند تا اينگونه بحث ها در نگيرند کاری نبوده است و اصل کارم را بر حسن تفاهم و وطن دوستی مخاطبانم نهاده ام. به اينگونه ياران است که می خواهم بگويم: زمان بلوغ ما وقتی از راه می رسد که بدانيم جنگ ما جنگ الفاظ و برجسب ها نيست و نبايد باشد؛ برای پادشاهی خواهی نبايد نوکر «سی آی ای» بود و برای جمهوری خواهی لازم نيست از پوتين و «کا گ ب» (با هر اسمی که امروز دارد) حقوق گرفت. مهم اقدام کردن است برای رفع سوء تفاهم ها بر اساس منطق و نظريه پردازی های مستدل، و از جنگ الفاظ گذشتن است برای انديشيدن به چند و چون سيستم حکومتی آيندهء وطنی که در آتش بيداد و تبعيض و فقر می سوزد. در واقع، کسی که در اين راستا گام بر نمی دارد نمی تواند خود را جزئی از اپوزيسيون حکومت اسلامی بداند.