دعانویسی و مشکل گشایی :استیصال جامعه تحت سلطه حکومت خرافه پروراسلامی

حاج آقایی که هفته قبل رفته بودم پیشش و در ته آن حسینه بزرگ نشسته بود در خیابان «منصور»، از این چیزها نداشت. فقط پرسید چه کاره ‌ام؟ که گفتم منشی یک شرکت. بعد از روی اسم خودم و مادرم، سرکتابی گرفت و گفت حسود داری و گره در کارت انداخته ‌اند. گفت دانشگاه هم رفته‌ای، گفتم نه. گفت بیشتر از دیپلم نمی ‌گیری. آخر سر هم ۷۰ هزار تومان خواست برای گره گشایی از کار و زندگی با انداختن یک سفره. گفتم کی می ‌اندازی؟ گفت یک روز غروب. گفتم چی می ‌گذاری تو سفره، اخم کرد که یعنی فضولی نکن و بعد هم جوری نیم خیز شد که یعنی پاشو برو. خانم‌ها، با ذکر یک صلوات دیگه، رو به قبله بشینید و سوره "یاسین" را شروع کنید.» گوینده، زنی تر و فرز است که دو اتاق تو در تو را بالا و پایین می ‌کند و به من و همراهم که در راهرو ایستاده‌ ایم، تشر می ‌زند که وارد اتاق شویم. دور تا دور دو اتاق‌ ۱۲ متری جمعیت نشسته و فقط بالای اتاق جلویی، یک پشتی است و میزی کوتاه با چند کتاب دعا و قرآن، روی زمین که پشتش خالی است. آن جا، «حاج خانوم» می‌نشیند. سرکتاب باز می‌ کند و نسخه می ‌نویسد و دعا می ‌دهد برای حل مشکلات.! همان زن، به میان جمعیت می‌آید و همه را هل می‌دهد به سمت پایین اتاقی که دیوارش فرش شده با تمثال قدی «امام علی» و تسبیح و عکس‌هایی از «کربلا» و «نجف» ...