کامران و هومن و سیستم تواب‌سازی / یادداشت های منیرو روانی پور

پسرم کامران و هومن را خیلی دوست دارد. و من از طریق او بود که با موسیقی پاپ آشنا شدم. و شنیدم که: نمره بیست نمی‌خوام... زلف پریشون نمی‌خوام... و حالا آختاپوس هزارپای تواب‌سازی دامن این دو هنرمند خوب ما را گرفته است. این فقط صدا وسیما نیست که آدم‌ها را می‌آورد تا توبه کنند و از مردم پوزش بخواهند. این‌جا هم در به همان پاشنه می‌چرخد. کسانی که بچه‌هایشان یک کلمه فارسی نمی‌دانند و وطن برایشان قورمه سبزی است و اگر دستشان برسد این‌جا هم سفره می‌گیرند داد و هوار راه انداخته‌اند که چرا هومن در مصاحبه‌ای با تلویزون انگلیسی‌زبان گفته است ما کانادایی هستیم... خیال می‌کنم ما برای افتخار کردن باید راه دیگری پیدا کنیم. این‌که دو جوان زحمت می‌کشند و به سهم خودشان تمام این سال‌ها به زبان فارسی کمک می‌کنند تمام این سی‌سال که حتا نشان دادن ادوات موسیقی در صدا و سیما ممنوع بوده. این‌که آنها حالا می‌خواهند یک گام در زندگی‌اشان جلوتر بروند و نمی‌خواهند همین‌جور در جا بزنند و ناچارند برای باز کردن این در، یک‌جوری ملیت خود را پنهان کنند. این‌که این دو هنرمند جوان نمی‌توانند در کشور خود برنامه‌ای اجرا کنند! این‌که چه باعث شده که جهان بر علیه یک ملت با فرهنگ بشورد. این‌ها هیچ مهم نیست فقط هومن و کامران ...