نامه ای به احمدی نِژاد رئیس جمهور و وکیل مدافع همه جای دنیا به جز ایران و چند عکس رقت بار از فقر در خیابانهای تهران

(در حاشیه سخنرانی در سازمان ملل) / آقای احمدی نژاد، رئیس جمهور فلسطین، لبنان، عراق، افغانستان، سوریه، ونزوئلا، نیکاراگوئه، بولیوی، سریلانکا و خیلی جاهای دیگر، حتی آمریکا، سلام. امشب نطق با شکوه شما در مقر سازمان ملل را می شنیدم. نمیدانید چقدر خوشحال شدم وقتی فهمیدم شما بجز عربی، فارسی هم می دانید و کشوری به نام ایران را نیز می شناسید. پیش از این وصف شما را خیلی شنیده بودم و می دانستم انسانی هستید یاور محرومان جهان و هرجا نیاز به کمکی باشد، دولت شما با ارقام هنگفت و میلیارد دلاری به یاری نیازمندان می شتابد. امشب که پس از دفاع مفصلتان از همه کشورهای تحت پوششتان، یادی هم از کشور من ایران کردید و زمان کوتاهی از سخنانتان را به دفاع از حق داشتن تکنولوژی اتمی کشورم اختصاص دادید، شور و شعف فراوانی به من دست داد از این که دانستم نام ایران برایتان بیگانه نیست..... / ....... نمیدانم کجای ایران را دیده اید که اینگونه مرفه میزیستند اما بیایید تا من فقط نیمی از یک ضلع میدان بهارستان تهران را نشانتان دهم. فقط از ابتدای ملت تا روبروی خانه ملت... ببینید: این دخترک، دانش آموز است.... / ..... اما اگر کار نکند نمیتواند هزینه تحصیلش را فراهم کند. دفتر و دستک مدرسه اش را کنار خیابان و بساط ترازو و چند بسته آدامس و بیسکوئیت اش گسترده ...