سفرنامه تهران یا خاطرات یک ایرانی چین زی!...(قسمت سوم)...

...برنامه هاي راديو، از تلويزيون متنوع تر است و مي توان غير از پيامهاي اخلاقي و ديني، عجالتن به موسيقي هم گوش داد. البته موسيقي هايي كه از زير راي شوراي نظارت اسلامي-انقلابي به سلامت گذشته باشند. آخر، هر "سازي" اجازه تردد در راديو و تلويزيون ايران را ندارد، تنها سازهايي مجازند كه نوازندگانشان فكر شور و حرارت مخاطبينش را بكنند و زياد با ايشان ور نروند!! به بياني ديگرمي توان گفت كه موسيقيهاي راك (بيشتر هارد راك) كه از ديد آقايان "ارزش(؟!) ياب" شيطاني اند وگمراه كننده؛ موسيقي كلاسيك هم كه كارش پر كردن برخي وله ها (ميان برنامه ها) است و اصولن شخصيت مستقل و پر اهميتي از ديد علماي فن نظارت، ندارد و به ندرت شما مي بينيد كه يك موسيقي كلاسيك، كامل و با ذكر مشخصات پخش گردد. موسيقي پاپ هم تنها آن نمونه هايي مجاز به پخش هستند كه وزارت ارشادي ها را راضي كرده باشند. چرا كه لابد ملت ايران هنوز بالغ نشده و "‌صغير" است و"ولي و بزرگتر" مي خواهد. خلاصه اينكه موسيقي "جــــيز" است و ممكن است خداي نكرده شور و شعفي ايجاد كند و ملت را لحظه اي از مشكلاتش رها سازد!...كه...اينگونه مباد!! باز جاي شكرش باقيست كه در "راديو" به دنبال ديدن "ساز" و "چگونگي نواختنش" نيستيم كه همزمان حظ بصري هم ببريم، كه ...