لباس شخصی ها

شعبان جعفری[۱] دلش به همان باشگاه خوش بود که داشت، شاه به میمنتِ جانبازی شعبان در 28 مرداد ، دستی به جیب برد و زمینی داد، نقش ایوانِ باشگاه هم به خزانه شاهانه آراسته شد و شاه در مراسم افتتاح باشگاه سرکی کشید و رفت. پس از سالهای کودتا، کمتر اثری از شعبان پیدا بود. چند سال آخرِ دوران پهلوی دیگر دیدن اعلیحضرت میسرش نبود، نه دربار وقتی به شعبان می داد و نه شاه دیگر به کو دتای 28 مرداد فکر می کرد، از پل گذشته بود و شعبان هم به کار و بار باشگاه می رسید. توریست ها می آمدند و شیرین کاری و میل اندازی و کباده کشی گود را می دیدند و پولی می دادند که کم هم نبود. ردیف بودجه ای نیز در کار بود، برای ورزش های باستانی. جای شعبان از نظرِ رژیم پهلوی همان باشگاه بود و دست به میلِ زورخانه. انصاف باید داد که اگر در کودتای 28 مرداد کاره ای هم نمی بود، باز جایش در همین "گود" بود که جز این هنری نداشت. شعبان در خاطراتش گفته است که نه اُمرای ارتش صورت خوشی نشانش می دادند و پایی می دادند تا نفوذی داشته باشد و نه ساواک به چشمِ یار و یاور نگاهش می کرد. تکنو کرات های دربار هم کسرِشانشان می آمد تا با آدمِ نخراشیده ای مثل او نشست و برخاست کنند. شعبان در25 سال بعد از 28مرداد چند باری بیش به شرفیابی اعلیحضرت نرسید، باقی دیدارها هم در ...