البته این را هم باید در معادله وارد کرد که مردم ایران سی سال تحت مهندسی روانی و ذهنی بسیار وحشتناک و دیوانه وار ایدئولوژیکی زندگی کرده اند که هیچ ملت دیگری این مسئله را نداشته (به جز افغانستان، احتمالا).

ولی من یه دلیل دیگه هم براش سراغ دارم صادق جان
دلیلی مهم تر

چی هست هیچ جان؟

راستش من بیانم زیاد قوی نیست و ممکنه نتونم منظورم رو خوب بیان کنم.
فقط یک سوال می پرسم: مردم برای "چه خواسته ای" باید به خیابون بیان؟

در حسن نیت میرحسین و کروبی تقریبن شکی نیست، ولی آیا وعده هایی که این دو به جوانان میدن، واقعن ارزش زندان، شکنجه، تجاوز، و ... رو داره؟
ما بارها گفتیم شعار الله اکبر خیلی ها رو به تردید انداخته، وعده ی دوران طلایی امام بسیاری از جوانان رو از جنبش خارج کرده، دوپهلو حرف زدن به اصطلاح رهبران جنبش بسیاری رو سرخورده کرده ... ولی اصلاح طلبان اصرار دارند که همه ی این ها رو تاکتیک معرفی کنند....

اما هیچ جان اگر مسئله فقط رهبری و مدیریت بود که مردم سوریه اصلا نباید بیرون بیان چون هیچ رهبری خاصی ندارند ظاهرا!

بله
ولی خواسته ی همه یکیه.
این که رهبری ندارند تا حدی می تونه اثر مثبت هم داشته باشه. چون دیگه هیچ کس نمیتونه دیگری رو به "انحراف" و خروج از چارچوب و ... کنه.
ولی ما رهبریی برای خودمون "ساختیم" و بهش چنون بال و پر دادیم که طبق عادت همیشگی ایرانی ها، نوعی تقدس بهش داده شد و دیگه به این راحتی نمیشه ازش انتقاد کرد.

انتقادات از رهبری جنبش هم که بسیار زیاده ولی چون "ممنوعه"!! بهترین واکنش اینه که دیگه بهش توجهی نشه و همون در خانه نشستن رو ترجیح بدیم

اصلن مطمئن نیستم که منظورم رو روشن رسونده باشم

اصلن مطمئن نیستم که منظورم رو روشن رسونده باشم

چرا، حرفتون خیلی روشنه و من هم اتفاقا کاملا موافقم. اما در عین حال میخوام بگم که این مسائلی که اشاره میکنید تناقضی با کامنت اول من هم ندارند، منظورم همین است که این رژیم از اولش با خیانت بزرگی که خمینی به مردم ایران کرد دقیقا تخم بی اعتمادی را به شکل خیلی عمیقی در دل مردم کاشت. ببینید، مردم ایران در روزهای انقلاب به شکل عجیبی «یکی» شده بودند و همه به همدیگه اعتماد کرده بودند وهمه عجیب متحد شده بودند. اما خمینی با رسیدن به قدرت شروع به قتل و نابود کردن قسمتهای بزرگی از مردم کرد و این رویه اش البته نه تنها در سطح دولتی انجام شد بلکه در لایه های زیری جامعه هم دقیقا منعکس شده بود و بسیجی ها و حزب الله شروع به قتل و آزار گسترده مردم کردند، ملت تار و مار شد، یک عده را بی سر و صدا به قتل رساندند، یک عده را اعدام کردند، یک عده زندانی شدند، یک عده فراری شدند، یک عده دوباره مجبور شدند سلاح‌ به دست بگیرند، و خلاصه تمام مردم احساس کردند آن «اعتمادی» که کرده بودند به همدیگر و به رسیدن به یک آرمان بزرگ یک کار بسیار احمقانه ای بوده و مورد یک خیانت بزرگ قرار گرفته اند، و بنا بر این کلا ایرانی ها به هم بی اعتماد شدند. بعد هم که خود رژیم همانطور که میدانید کلا بنای روانی و اجتماعیش بر یک پارانویای عمیق و بزرگ بود و ذهنش همیشه تنها از طریق پیدا کردن دشمن، از طریق عدم اعتماد به جهان و جهانیان و درک دنیا و مسائلش از پنجره تئوری های توطئه کار میکرد. سی سال تمام هم وقت داشت و تمام رسانه های جمعی، سازمانهای آموزشی، و اسباب و آلات مهندسی روانی و اجتماعی در دستش بود، مرزها هم که به روی دنیا بسته بود، سی سال تمام این افکار مالیخوالیائی و دیوانه وار را در ذهن مردم ایران فرو کردند، و در عین حال مردم را از هرنوع نشاط و لذت جسمی و ذهنی محروم کردند، تا ایران تبدیل شد به یک دیوانه خانه بزرگی که الان هست. شما ببینید، اینها شوخی نیست که یک ملت سی سال در یک محیط بسته تحت اینگونه فشارهای روحی، روانی، اجتماعی، سیاسی، آموزشی، اطلاعاتی و غیره سر کرده باشد. مجسم کنید بچه هائی که در این محیط بزرگ میشوند را. چه میتوان انتظار داشت به جز انواع و اقسام نارسائی ها و آسیبهای اجتماعی و شخصی؟ چطور میتوان توقع داشت که این ملت در عرض دو سال بلند شود روی پای خودش بایستد، حقوق واقعی خودش را مطالبه کند، و هدف و سرنوشت سیاسی و اجتماعی خودش را مثل یک ملت سالم و بالغ انتخاب کند و به پیش ببرد؟

حرف از عدم اعتماد مردم به همدیگه زدید
دقیقن باهاتون موافقم.

متاسفانه نه فقط اعتماد، که امید هم در بین ایرانی ها از بین رفته.
بسیاری از مردم به خاطر تجربه ی انقلاب 57، دیگه هرگز نمی تونن به هیچ وعده ای مبنی بر آینده ی بهتر اعتماد کنند.

این جمله رو در بین مردم عادی بسیار میشه شنید: بریم تظاهرات که چی بشه؟ از کجا معلوم بعدی که میاد بهتر از این ها باشه؟

متاسفانه نه فقط اعتماد، که امید هم در بین ایرانی ها از بین رفته.
بسیاری از مردم به خاطر تجربه ی انقلاب 57، دیگه هرگز نمی تونن به هیچ وعده ای مبنی بر آینده ی بهتر اعتماد کنند.

این اولین و به احتمال زیاد بزرگترین ضربه و لطمه ای بود که خمینی با خیانتش به انقلاب مردم ما وارد آورد.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
be link va be nazaraat

اشکال ما اینکه همیشه دنبال رهبر می گردیم حزب و گروه و انجمن هم که نداریم یک دونه حزب مشارکت بود که توانست چند راهپیمایی راه بی اندازه

موسوی از اولش هم اونقدرا خوشنام نبود. مردم واقعا ا ن رو که با سرعت نور کشور رو به بدبختی می برد و اسباب شرمساری ایرانی ها بود نمی خواستند.
موقع انتخابات هم فقط هدف این بود که با یک حضور گسترده تواناییشونو به رخ نظام بکشن و از رویکار اومدن ا ن جلوگیری کنند
تظاهراتهای بعدی ناشی از یک سرخوردگی عظیم بود. مردم حقیقت عریان را دیدند که در صحنه سیاسی کشور مساوی صفرند و چون نمی خواستند بپذیرند به خیابان ریختند تا از کمترن حقشان که انتخاب بین چهار نفر معرفی شده از سوی ج ا بود دفاع کنند.
هدف اصلا سرنگونی نبود. اما وقتی سه میلیون به خیابان آمدند (آنهم در آن شرایط) و مردم فهمیدند که بی شمارند خواسته ها عوض شد.
اما در ادامه خود طیف اصلاح طلب بزرگترین معضل بود. هرچندموسوی و کروبی با مقاومتشان کسب احترام کردند اما همانط.ر که هیچ عزیز گفت مگر اینها چه وعده هایی به مردم می دهند که ارزش شهید شدن و کهریزک و ... را داشته باشد؟
با بلایی هم که ج ا سر مردم اورد و این بی اعتمادی شدید هیچ اینده روشنی متصور نیست

آره hich عزیز، من هم زیاد میشنونم از مردم عادی که میگن چه معلوم که اینقدر تظاهرات کنین یه حکومت بدتر از این روی کار نیاد ...

البته این را هم باید در معادله وارد کرد که مردم ایران سی سال تحت مهندسی روانی و ذهنی بسیار وحشتناک و دیوانه وار ایدئولوژیکی زندگی کرده اند که هیچ ملت دیگری این مسئله را نداشته (به جز افغانستان، احتمالا).


بهترین نظر در مورد وضعیت فعلی. هنوز فراوان داریم کسانی که دکترا دارن و باسواد، اما فکر می‌کنن که کل حکومت یعنی مموتی و مشایی یا افراد مشابه. دیگه خبر ندارن که مشاوران و جامعه‌شناس پشت این دلقکها مطلقاً احمق و ببو نیستن و شاهد این ادعا هم سواری 33 ساله این ملت و تغییر فرهنگی هست که از هزاران سال پیش بوجود اومده بود، ‌اما اینها در سه دهه نابودش کردن.

صادق رحیمی عزیز شما که دست نوشتنتون خوب هست، نمی‌تونید در مورد این بحث نوشته‌ای بنویسید؟ البته شک نکنید که با نوشتنش دشمنی گروه لابی حکومت رو خواهید خرید. چون ساندیس‌خورها هنوز ابله هستن و عقلشون به اینجاها نمی‌رسه. اما مغز پشت حکومت، همین لابی‌ها هستن که اینجور روی بخش روانی مردم ایران کار می‌کنن.