من هم كتاب قبلی و هم كتاب جدیدش را خوانده ام. اول بگم كه این برادر كتاباشو بسیار عامه فهم می نویسه و فكر نكنین قراره با مقاله های فیزك اتمی -در حد نوبل- روبرو بشین. داستانش به طور خلاصه این طوریه كه قدیما دانشمندان یكتاپرست علم فیزیك نقظه صفر آفرینش رو نقطه تكین می دانستند. یعنی مثلا معادلات نسبیت عام انیشتین در لحظه انفجار بزرگ تعریف نشده بود. از نظر اونها در اون زمان جز خالق گیتی كسی نمی توانسته شرایط اولیه اش را تعیین كند. و البته او شرایط اولیه ای را به گونه ای برگزیده كه منتج به تشكیل حیات در سیاره ای در منظومه شمسی در كهكشان راه شیری شود. با پیشرفت علم, فیزیكدانان دریافتند كه نقطه صفر آفرینش را با تغییر فرمولها و مدلهای فیزیكی می توان بدون تكینگی در نظر گرفت و این از نظر آنها این یعنی دیگر چه نیاز به خالق است؟
برای آدمی كه خدا را تنها -احتمالا- در لحظه اول آفرینش دخیل در امور می داند این استدلال دقیقا به معنای ناك اوت است. كما اینكه خود هاوكینگ هم اگر سخنرانی هایش را در طی این چند دهه ببینید لحن كلامش عوض شده است. ولی مساله این است كه آیا همه آدمها خالق گیتی را این جوری می بینند؟ مثلا كسی كه می گوید به ‌حول و قوه خداوند بر می خیزم و می نشینم (در هر لحظه) و جان من در دست اوست (در هر لحظه) این استدلال از بین برنده ایمان او نخواهد بود.
این دو گروه یعنی متدیننین و فیزیكدانان فیلسوف گرا حرف همدیگر را نمی فهمند. گرچه كمتر كسی است كه یافته های خود خالص فیزیك را رد كند. ولی وقتی كه فیزیكدانی -بر اساس قواعد فیزیك- سعی كند فلسفی حرف بزند بعضی ها ممكن است بگویند خارج از حوزه اش اظهار نظر كرده است.