نامه‏ای به عشا مومنی

عشا جان شنیده‏ام ترا به جرم سبقت غیر مجاز گرفته‏اند و به بند دویست و نه برده‏اند. دختر! در کشوری که هیچ چیز مجاز نیست تو چرا سبقت غیر مجاز می‏گیری؟ حالا کار از کار گذشته، حداقل سعی کن در آن بند سبقت مجاز هم نگیری. لبخند را فراموش کن دندانها را به خاطر بسپار. هر همکاری‏ای که خواستند بکن. قبول کن که این دو کبوتری را که اخیراً بر فراز تاسیسات اتمی نطنز دستگیر کرده‏اند تو به هوا فرستاده‏ای. حتی قبول کن که آن مدرک دکترای قلابی را تو به دکتر کردان فروخته‏ای. خودت داوطلبانه اعتراف کن که به تحریک فرح پهلوی می‏خواسته‏ای چهار آبان در میدان شهیاد «هپی بیرد دی تو» اعلیحضرت را بخوانی. مبادا باورت بشود زن در جمهوری اسلامی از کرامت برخوردار است. تو وضعت خرابتر از آن است که کرامت، مرامتی ترا نجات بدهد. ضعیفه نیستی، آدمی. و این، که تو ممکن است به آن فخر کنی سرت را به باد می‏دهد. حواست به مرتضوی باشد. جسم سختش قبلاً زهرا کاظمی را از ما گرفته. سعی کن یادت بماند که یکسال از تاریخی که زهرا بنی یعقوب را خودکشی کردند می‏گذرد و ما که هیچ، جواب پدر مومن او را هم هیچ مومنی نمی‏دهد. به امید دیدن فیلم اعترافاتت با حجاب کامل اسلامی.