جزییات لینک
- این لینک مربوط به موضوع "اردشیر امیر ارجمند: راهپیماییهای بعد از ۲۲ خرداد، راهپیمایی سکوت نخواهد بود" می باشد
- RSS نظرات این لینک
بازدید امروز : 194017 بازدید دیروز : 195503 کل بازدیدها : 84379494 کاربران آنلاین : 1 نفر مهمانان آنلاین : 134 نفر کل کاربران : 29354 نفر جدیدترین کاربر : roaroa
انجام شد
|
|
|
|
اردشیر امیرارجمند مشاور میرحسین موسوی برگزاری راهپیمایی ۲۲ خرداد را باعث حفظ شور و هیجان جنبش سبز میداند. او درباره چرایی اعلام راهپیمایی در «سکوت مطلق» میگوید: «راهپیمایی بعدی خردادماه، راهپیمایی سکوت نخواهند بود.»۲۲ خرداد آغاز یکسری فعالیتها در ماه خرداد خواهد بود. راهپیمایی ۲۲ خرداد اولین آن است و آخرین نخواهد بود. مجموعهی شبکههای اجتماعی باید نقطه نظرات خود را اعلام کنند تا تصمیماتی برای روزهای ۲۳، ۲۴ و شاید روزهای دیگری از ماه خرداد گرفته شود.
باید با توجه به شرایط و اوضاع و احوال، تلاش کرد مناسبترین روش را که بتواند بیشترین میزان مشارکت را جلب کند، انتخاب کرد. در چند ماه گذشته، روشهای دیگر راهپیمایی را هم آزمودهایم. به نظر میآید که این روش میتواند مشارکت خوبی را جلب کند. به شرطی که همهی دوستان و فعالان جنبش سبز همکاری کنند تا این روش ظرفیت ایجاد کند و در مقاطع بعد، راهپیماییها به نحو دیگری صورت بگیرند.
harborz | ارتقاء : حدود 11 ماه قبل | ارسال : حدود 11 ماه قبل
|
برای نظر دادن وارد اکانت خود شوید
|
این نظر توسط نویسندهی آن یک دقیقه پس از ارسال ویرایش شد
و یک نکته دیگر هم اینکه خوب اگر منطق شما این هست، پس چرا وعده سر خرمن میدهید که «این یکی را در سکوت برگزار خواهیم کرد، بعد در راهپیمائی های بعدی سر و صدا خواهیم داد» این یعنی چه اصلا؟ من به هیچوجه از منطق این بخش سر در نمیارم، مگر اینکه به این حساب باشد که «ستون به ستون فرجه» با به عبارت دیگر این اندیشه که با متلاشی شدن این برنامه راهپیمائی (که صد در صد به راحتی متلاشی خواهد شد اگر بنا به راهپیمائی بدون اعتراض و در سکوت باشد) دیگر راهپیمائی های بعدی در کار نخواهد بود که بخواهیم غصه این را بخوریم که با صدا باشند یا بی صدا.
من نمیخواهم بگویم اینها غرض و مرضی دارند یا ریگی در کفششان است، اما به قول بچه ها خداوکیلی این حکایت خیلی عجیب و غریبه.
اینکه باید باشه و شک هم توش نیست.
ولی چرا فقط همین یه روز باید ساکت باشیم و از اون به بعد باید سر و صدا راه بیاندازیم؟ آیا اون روز توافقی برای این کار صادر شده که همه باید ساکت بمونن یا نمیخوان بیانیههای قبلی خودشون رو حذف کنن که نگن عقبنشینی کردن؟
یا شاید هم خیلی بدتر (که امیدوارم اینطوری نشه)، پیش خودشون فکر کردن بذار 22 خرداد ساکت باشن، بعدش خدا بزرگه. شاید هرگز دیگه تظاهراتی برگزار نشد که حالا بخواهد سکوت باشه یا مثل کشورهای عربی با شعارهای تند.
کسی جایی توضیح بیشتری از امیرارجمند یا شورا نداره که وضعیت روشن بشه؟