با این که معمولن تحلیل های دوستمون صادق رحیمی رو نمی پسندم و حتا گاهی هم خیلی خارج از دایره ی عقلانیت سیاسی می بینمش اما نسبت به این مطلب نظر دیگه ای داشتم. با مگادود و ضد عزیز خیلی موافق نیستم. به نظرم می رسه که وقتی از اصلاح طلب ها حرف می زنیم در واقع طیف وسیعی رو منظور می کنیم که توشون یه آدمی مثل مصطفی کواکبیان هم قرار می گیره که هیچ وقت نمی تونم تصور کنم ذره ای بتونه خارج از دایره ی مطالبات نظام فکر کنه.
طبعن با بودن چنین کسانی در حلقه ی اصلاح طلب ها، همیشه این احتمال که دست کم بخشی از بدنه ی اصلاح طلب های درون حاکمیتی به مصالحه های با جناح قدرتمند اصول گرا تن بدن هست.

حالا تصور کنین که صادق کسانی که انتقام براشون مهم تر از آزادیه، از هر فرصتی برای دست یابی به اون استفاده خواهند کرد. این مفسر (!) کالچرال لاجیک هم طبعن لاجیک ش در همین محدوده باقی خواهند ماند. اما همون طور که گفتم تحلیل ش به طور مطلق نادرست نیست. حتا اگر برای این سوال ضد عزیز جوابی نداشته باشه که چرا تعداد زیادی از اصلاح طلب ها در زندان یا زیر شکنجه هستند. یقینن این "مفسران" کماکان به همان کسر سازشکار استناد خواهند کرد و گزاره های خودشان را تعمیم خواهند داد.

باز هم تاکید می کنم، حتا با مفروض آن چه که عرض کردم، باز هم به نظرم می رسه که چیزی که به عنوان تیتر مطلب آمده هرگز نباید از نظرمون دور بشه. (از غلط فاحش املایی اش چشم پوشی کنید )