یک دیوار یک دیوار,که یک عمر عازگار
اونورش همیشه بن بست, اینورش هیچی نداره
یک طرف همه سیاه و یک طرف همه سفیدیم
این طرف ریشه نداریم, اونطرف ریشه بریدیم
اگر از دیوار خانه چشممان جدا نمیشد, یک درخت پیر انجیر همه چیز ما نمیشد (منظورش خمینی هست؟؟)
بس که زندگی نکردیم, وحشت از مردن نداریم
ساعت و جلو کشیدن, وقت غم خوردن نداریم
برای اون یک وجب خاک, همه دنیامون و دادیم
ما برای بوی گندم, خیلی چیزامون و دادیم
هیچ کس یادمون نداده خنده هم رو ببینیم
این فقط درد وطن نیست, ما تو غربتم همینیم
این ور و اون ور دیوار, درد ما هنوز همونه
(آی شقایق ما جماعت, دردمون از خودمونه)
تو همه خاطره هامون, حق دشمن مرده باده
حتی راه دشمنی رو, هیچ کس یادمون نداده
...
از عذاب این قبیله, هممون از هم بریدیم
حس همخونی نداریم, چون قبیله مون و دیدیم
ما که تو زمزمه هامون, هی به داده هم رسیدیم
یکی یادمون بیاره, کی به داده هم رسیدیم
تو هجوم این همه حرف, هر جوابی یک سقوط
تو بگو هرچی که میخوای, من که سنگرم سکوت

داریوش هم بعد از خواندن این همه شعر انقلابی و وطن پرستی آخرش کم آورد.
توضیح نامناسب
شعر بسیار زیبایی است