پایان یک توهم، آغاز یک جهش ، مهدي پارسي پور

("جمهوری اسلامی" نه یک کلمه کم ونه یک کلمه بیش) این شعار اول بار از طرف فردی مطرح گردید که چهره ای " کاریزما " داشت و عشاقانش هر روز برای دیدارش در خیابان عین الدوله (ایران) صف می کشیدند تا او برایشان دستی تکان دهد واز برکاتش به آنان نصیبی برساند. او چهره مسلم یک رهبر " کاریزما " را همراه داشت باور ساده اندیشان به او نقابی بود برای شناخت واقعی آنچه از زبانش جاری می گشت . برای توده ها او همچون مقدسات بود وحتا عکسش در آسمان تجلی پیدا میکرد وبرای اندیشمندان وسیاستمداران او یک رهبر مصمم وقاطع بود وقابل اعتماد و برای طبقه متوسط ومعترضین, او سمبل مبارزه علیه امپریالیسم لقب گرفت . اما آنچه در حال رشد بود نطفه تناقض " نهان " در ساختار حکومت بود . نهان بود چرا که گرد وغبار ناشی از انقلاب بسیاری را گرفتار عدم دید کافی نموده بود. نهان بود چرا که کمتر کسی تجربه عملی ای ازآن داشت . نهان بود چرا که بسیاری از سیاسیون ما در ذهنشان در حال برقراری " مدینه فاضله " خودشان بودند. نهان بود چرا که در اسلام وخصوصا در تفاسیر مکتب شیعه حکومتی " تقیه " و" خدئه " مجاز و رسیدن به " هدف " استفاده از هر " وسیله ای " را توجیح می نمود. نهان بود چرا که آب گل آلود بود و فرصت طلبان مجال بیشتری یافتند نهان ...