نامه ای به یک دوست

توقع و خواهش داشتم روزی، از همه آنهایی که می شناختمشان اما… باد همه را برد، در شب کوچک ما افسوس باد با برگ درختان، میعادی داشت، در شب کوچک ما دلهره ویرانی بود، گوش می کردی کاش ، وزش ظلمت را می شنویدی؟ ما غریبانه به این خوشبختی می نگریستیم، ما به نومیدی خود معتاد شده بودیم. گوش کن…روزی تو نیز خواهی زیست و امیدیست برای رحمت که برایت دارم و همه آنهایی که می شناسمشان و نمی شناختمشان. و اکنون مثل برگی خشک و تنهاییم روی شاخه مانده ایم اینجا ، می ترسیم در چنگ وحشی باد،برویم از خاطر و از یاد بپوسیم ،می ترسیم …اما ،” زندگی برگ بودن در گذار باد نیست ، امتحان ریشه هاست ..!