فلسفه تحلیلی یعنی همان فلسفه

در ابتدای قرن بیستم سه فیلسوف علیه ایده آلیسم مطلق‌گرای حاكم بر فضای فلسفه آن دوران شوریدند و تفكر فلسفی را سمت و سویی دیگر بخشیدند. راسل، مور و فرگه اگرچه هر یك در این راه عزم یكسانی داشتند، برای رسیدن به این هدف مسیرهای مختلفی را برگزیدند. مهم‌ترین بنیان كار آنها اهمیتی بود كه برای «تحلیل» قائل بودند و روش آنها به‌طور كلی «فلسفه تحلیلی» نامیده شد. فلسفه تحلیلی در ابتدای قرن بیستم تحت تاثیر دستاوردهای ریاضیات و علم بود و به‌طور مشخص از شیوه تفكر فلسفه قاره‌ای متمایز شد. یكی از بدفهمی‌های رایج درباره فلسفه تحلیلی ناشی از كسانی بود كه خارج از این حوزه فعالیت می‌كردند، خصوصا روشنفكران ادبی و انسان‌گرایان سنتی. در واقع یكی از بدفهمی‌های رایج و مداوم درباره فلسفه تحلیلی این است كه آن را مكتب یا رویكردی جدید به فلسفه می‌دانند كه با مجموعه‌ای از آموزه‌های مشخص همراه است.