فدراليسم مدرن، سيستمی ضد قومگرائی_اسماعيل نوری علا

سال های سال است که ما را از «فدراليسم» ترسانده اند حال آنکه نخستين مبتکران حکومت فدرالی ايرانيان بوده اند و با همين ابزار توانسته اند يکپارچگی و بقای خود را در قلب تاريخ جهان برای مدت های مديد حفظ کنند و هر کجا هم که فتوری در حفظ اين سيستم پيش آمده، ناگزير، همچون بيماری که گلبول های دفاعی بدنش را از دست بدهد، تسليم هجوم و ايلغار و تباهی شده اند. شايد کورش بزرگ نخستين کسی باشد که، در کنار اقدامات بی سابقه ای همچون اعلام آزادی ها و حقوق فرد آدمی، و در پی بوجود آوردن شاهنشاهی ايران (و نه امپراتوری ايران، که مقوله ای نامربوط است) سرزمين زير فرمان خويش را با نخستين سيستم فدرالی تاريخ، که نظام «ساتراپی» خوانده می شد، اداره کرد. اما، لااقل در سراسر عمر من، ما را از فکر فدراليسم ترسانده اند. و چرا؟ من فکر می کنم دقيقاً به اين دليل که «تجزيه طلبان قومگرا» (که آرزو دارند تا ايران تکه تکه شود تا امکان پيدايش ده ها رئيس جمهور و شاعر ملی و صاحبان مشاغل گوناگون محلی ممکن شود!) با ترفندهای ياد گرفته از تبليغات حزب توده، نيات خود را در پوشش ادعای فدراليسم خواهی مطرح کرده و در اين راه آنقدر پای فشرده اند که اکنون دو مفهوم «تجزيه طلبی» و «فدراليسم» در ذهن های ما يکی شده است و، در نتيجه، اعتماد خود را به چشمان خويش، که ...