آقاي نوريها مدتها بعد آزاد شد و‎ ‎براي هميشه، لباس روحانيت را به‎ ‎کناري نهاد. وقتي از يکسو استبداد ديني لباس و‏‎‎ ‎جايگاه و‎ ‎دادگاه ويژه‌ي خود را‏‎ ‎مي‌يابد و از‎ ‎سوي ديگر، خداوند با‎ ‎همه‌ي‎ ‎بزرگي‌اش در قفس نمايندگان و‎ ‎مفسران ‏رسمي‌اش اسير و‎ ‎کوچک مي‌شود و بندگانش به جرم اين‎ ‎که خدا را بزرگتر از قفس‎ ‎نمايندگانش مي‌يابند‎ ‎مجازات ‏مي‌شوند بايد به احترام‎ ‎خدا و انسان، از آن لباس و جايگاه‎ ‎فاصله گرفت. ‏

‎
‏ آنان که به استثناهايي‎ ‎بر اين‎ ‎قاعده، دل بسته‌اند هنوز باور‎ ‎ندارند که با يک‎ ‎گل، بهار نخواهد رسيد. ‏