وقتی در روزهای آغاز حمله ، نیروهای آمریکایی با محموله ی عظیم و انبار شده ی اسلحه و مهمات در بیابان های عراق روبرو شدند و احمقانه بدون محافظ اون رو رها کردند و بعد از چند روز که برگشتند با فضای خالی روبرو شدند، وقتی جوانک خونریزی به نام مقتدا صدر چاقو در بدن عبدالمجید خوئی فرو کرد و هیچگاه هم محاکمه نشد، وقتی از همون روز اول با سیل تروریست تازه نفس تحت عنوان "کاروان های زیارتی" از ایران روبرو شدند و انواع و اقسام شواهد مبنی بر دخالت های حکومت ایران در عراق رو دیدند و دم نزدند و هزار و یک "وقتی" دیگر ، مشخص بود که کار به اینجا می کشه .همه ی این به اصطلاح روشنفکران هم از تمام این "ناشده ها" برای کوبیدن آمریکا استفاده می کنند بدون این که از اون ها نامی ببرند.

فتح عراق کم تلفات ترین فتح تاریخ بود و می تونست کم تلفات باقی بمونه به شرطی که تمام اون " وقتی" ها مدبرانه اداره شده بود. در اون صورت چهره ی روشنفکران ضدامریکایی که با "لذت" از "تعداد کشتگان" آمار می گیرند برای ما هم دیدنی بود.