ابتدا از تمام دوستان محترم که قابل دانستند و زبر این لینک کامنت گذاشتند بر له یا علیه مقاله سپاسگزاری می کنم. اما ظاهرن فقط دوست من Amazing1380 به مقاله ایراداتی وارد کردند که با یک توضیح کوتاه یک به یک اشکالات ایشان را بررسی می کنم:
ببینید من این مقاله را ننوشتم که جنگی را توجیه کنم که در بدترین شرایط هم جنگ راه حل مناسبی نیست و اصولن "انسان" باید جنگ و ارتش را به فراموشی بسپارد اگر به واقع انسان است و قدرت دراکه دارد و قابلیت دیالوگ! اما دوستان، اين برخورد ايده آليستي من با قضيه است كه متاسفانه واقعيت ندارد!‌واقعيت موجود اينست كه انسان درست است كه ذي شعور است ولي قدرت سياسي غالبن او را بي شعور مي كند و جنگ و نبرد و كشت و كشتار را هم اجتناب ناپذير. آنچه من كردم تحليلي بود از نگرش مردم به آمريكائيان، "آن چه تا به حال به عينه تجربه كرده بودم". ضمنن ياداوري كنم دشمني ما با جنگ، خطر جنگ را كم نمي كند چرا كه چاشني جنگها به دست من و شماي اهل گفتگو نيست!
اما اشكالات: بوش با آرای مشکوک فلوریدا و رای دیوان عالی ایالات متحده رئیس جمهور شد

1- نظر شما 4 سال اول است كه اصلن جنگي آغاز نشده بود! به فرض صحت مشكوك بودن آراي مردم فلوريدا شما منكر آن 50 درصد مردم ايالات ديگر كه نيستيد؟
2- آيا 4 سال بعدي هم مشكوك بود؟ 4 سالي كه مردم ميدانستند بوش جنگ با خاورميانه را آغاز كرده است؟! آيا اين راي آنان حمايت از ايشان نبود؟!
اگر منظور ایرانیهاست باید بگم که این اصطلاحاً ضدآمریکایی بودن از روی حسادت نیست چرا که این دشمنی با مردم آمریکا نیست با سیاستهای دولت آمریکاست.

اگر به مقاله خوب دقت مي كرديد من حسادت را در مردمان مشرق زمين ديدم (چين و آسياي ميانه) و صرفن سيستم روشنفكري ايرانيان را در برخورد با آمريكا ريشه اش را در دنباله روي صرف و بازي "سرمايه داري اه اه" ديدم!
این کامنت توسط mehrdad در ۲۹ آذر ویرایش شد