«یک مَرد مُرد » /یادداشت خواندنی ساسان آقایی درباره کاندیداتوری خاتمی/

با \"پرزیدنت خاتمی\" سال‌ها پیش بدرود گفته بودم تا بل بشود به این‌سان از \"محمد خاتمی\" لذت بیش‌تری برد. اگر قرار نباشد که او مرد آرزوهایت شود و فرشته‌ی نجاتی که آینده‌ی ایران را در او بجویی، نه تنها قابل تحمل است که دوست‌داشتنی هم می‌نماید. آغاز مشکل اما این جاست که قرار باشد محمد خاتمی \"پرچم\" را به دست بگیرد. آن وقت یا آن قدر آرام می‌رود که کل قافله او را جا می‌گذارند و یا وقتی به منزل می‌رسد که پرچمی در دست نخواهد داشت، او پرچم این پتانسیل شگرف را دارد که هر بار نشان را در میانه راه گم کند. برای همین هم، برای من بسیار بسیار \"ترس‌ناک\" است؛ بازگشت پرزیدنت خاتمی، بازگشت اصلاح‌طلبی که شکست خورده که اصلاح‌طلبی را فرو گذارده که جنبش اصلاحی تنزل داده...دوست داشتم، دارم، خواهم داشت که خاتمی مردی باشد برای نشستن پای حرف‌های دلنشینش، لذت بردن از آن دید فراخ و فهم بالای فلسفی‌اش، از شناختی که بی‌ذره ای تعصب و تجحر نسبت به غرب یافته و ستایشی که در این شناخت جاریست؛ خاتمی این گونه‌ام آروزست اما کار وقتی خراب می‌شود که آن مرد با افق‌های بلند قلب ماهیت می‌دهد به رییس‌جمهوری \"کوچک\"، استانداردهایش را می‌گذارد لب طاقچه و رضایت می‌دهد به تدارکاتچی بودن، حرفش را می‌بلعد تا بگوید: ...