من یک جهان سومی هستم

جهان سوم جایی است که اگر بخواهی کشورت را آباد کنی، خانه‌ات خراب خواهد شد و اگر بخواهی خانه‌ات آباد شود باید در تخریب کشورت بکوشی بعضی سوختن‌ها جوری هستند که تو امروز می‌سوزی، اما فردا دردش را حس می‌کنی.... داستان کیفیت زندگی و "رشد" آدمها در جاهایی که "جهان سوم" نامیده می‌شوند، مثل همینجور سوزش‌هاست ... از هر دوره که می‌گذری، می‌سوزی و در دوره بعد دردش را می‌فهمی... شادی‌ها و دغدغه‌های کودکی ما: در همان گوشه دنیا که "جهان سوم" نامیده می‌شود، شادی‌های کودکی ما درجه سه است، ولی دغدغه‌های ما جدی و درجه یک... شادی کودکیمان این است که کلکسیون "پوست آدامس" جمع کنیم... یا بگردیم و چرخ دوچرخه‌ای پیدا کنیم و با چوبی آن را برانیم... توپ پلاستیکی دو پوسته‌ای داشته باشیم و با آجر، دروازه درست کنیم و در کوچه‌های خاکی فوتبال بازی کنیم... اما دغدغه‌هایمان ترسناک‌تر بودند... اینکه نکند موشکی یا بمبی، فردا صبح را از تقویم زندگی‌ات خط بزند... اینکه نکند "دفاعی مقدس"، منجر به مرگ نامقدس تو بشود یا تو را یتیم کند...... از دیفتری می‌ترسیدیم... از وبا.... از جنون گاوی...... مدرسه، دغدغه ما بود... خودکار بین انگشتان دستمان که تلافی حرفهای دیروز صاحبخانه به معلممان بود... تکلیفهای حجیم عید ... یا کتابهایی ...